Shloka 26
Nāga–Nāgabhāryā Saṃvāda: Varṇa-Dharma, Gṛhastha-Discipline, and Mokṣa-Self-Inquiry
Mahābhārata 12.347
ये यजन्ति पितृन् देवान् गुरूंश्वैवातिथींस्तथा । गाश्चैव द्विजमुख्यांश्ष पृथिवीं मातरं यथा,जो देवता, पितर, गुरु, अतिथि, गौ, श्रेष्ठ ब्राह्मण, पृथ्वी और माताकी मन, वाणी एवं क्रियाद्वारा पूजा करते हैं, वे वास्तवमें भगवान् विष्णुकी ही आराधना करते हैं; क्योंकि भगवान् विष्णु समस्त प्राणियोंके शरीरमें अन्तरात्मारूपसे विराजमान हैं
ye yajanti pitṝn devān gurūṁś caivātithīṁs tathā | gāś caiva dvijamukhyāṁś ca pṛthivīṁ mātaraṁ yathā ||
Dijo Nārada: Quienes, con reverencia, veneran a los antepasados y a los dioses, y asimismo honran a sus maestros y a los huéspedes; quienes también respetan a las vacas, a los más eminentes entre los nacidos dos veces, y a la tierra como a una madre—ésos, en verdad, adoran sólo al Señor Viṣṇu, pues Viṣṇu mora como el Ser interior en los cuerpos de todos los seres.
नारद उवाच
Educational Q&A
True worship of Viṣṇu is expressed through dharmic conduct: honoring ancestors and gods, serving teachers, welcoming guests, protecting cows, respecting exemplary Brāhmaṇas, and treating the earth like one’s mother—because Viṣṇu dwells as the inner Self in all beings.
In Śānti Parva, Nārada instructs on dharma by redefining devotion: he links common social and ritual obligations (pitṛs, devas, guru, atithi, cows, the learned, and the earth) to a single theological principle—service to them is ultimately service to Viṣṇu present within all.