Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
दैवतेभ्य: पितृभ्यश्न संविभागो$तिथिष्वपि । असंत्यागश्च भृत्यानां श्रेय एतदसंशयम्
daivatebhyaḥ pitṛbhyaś ca saṁvibhāgo ’tithiṣv api | asaṁtyāgaś ca bhṛtyānāṁ śreya etad asaṁśayam ||
Enseña Nārada que el verdadero bienestar, sin duda, reside en asignar fielmente la parte debida a los dioses y a los antepasados (pitṛ), en ofrecer la hospitalidad adecuada a los huéspedes, y en no abandonar jamás a los dependientes que deben ser sostenidos. Tal cumplimiento constante de los deberes se presenta como un camino seguro hacia lo auspicioso y el bien moral.
नारद उवाच
One’s welfare (śreyaḥ) is secured by reliably fulfilling three obligations: offering due portions to the gods (ritual duty), honoring the ancestors (continuity and gratitude), and welcoming guests (social dharma), along with a fourth emphasis—never neglecting or abandoning dependents who rely on one’s support.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, Nārada speaks as a moral teacher, summarizing practical household ethics: proper distribution of resources to sacred obligations and to people in one’s care is presented as a certain means to auspiciousness.