Shloka 31
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
दिशो विलोकयामास विगाढ़ां प्रेक्ष्य शर्वरीम् दूरतो मे निवेशश्व अस्माद् देशादिति प्रभो,प्रभो! ताराओंसे भरा हुआ अत्यन्त निर्मल आकाश विकसित कुमुद-कुसुमोंसे सुशोभित सरोवर-सा प्रतीत होता था। आकाशको मेघोंसे मुक्त हुआ देख सर्दीसे काँपते हुए उस व्याधने सम्पूर्ण दिशाओंकी ओर दृष्टिपात किया और गाढ़े अन्धकारसे भरी हुई रात्रि देखकर मन-ही-मन विचार किया कि मेरा निवासस्थान तो यहाँसे बहुत दूर है
diśo vilokayāmāsa vigāḍhāṁ prekṣya śarvarīm | dūrato me niveśaś ca asmād deśād iti prabho prabho ||
Bhīṣma dijo: «Al ver la noche espesa de oscuridad, miró alrededor en todas direcciones. Contemplando aquella negrura profunda, pensó para sí: “Oh señor, mi morada está lejos de este lugar”. El cielo, claro y lleno de estrellas, libre de nubes, parecía un lago adornado con nenúfares blancos (kumuda) plenamente abiertos; y, sin embargo, el cazador, temblando de frío, seguía escrutando los rumbos, inquieto por la larga distancia hasta su hogar.»
भीष्म उवाच