Shloka 26
Jarāsandha–Bhīma Niyuddha-prastāvaḥ
Commencement of the Regulated Duel
तां तु दृष्टवा समृद्धि ते वीथ्यां तस्यां नरोत्तमा: । राजमार्गेण गच्छन्त: कृष्णभीमधनंजया: । बलादू गृहीत्वा माल्यानि मालाकारान्महाबला:,उन्होंने खाने-पीनेकी वस्तुओं, फ़ूल-मालाओं तथा अन्य आवश्यक पदार्थोंकी दूकानोंसे सजे हुए हाट-बाटकी अपूर्व शोभा और सम्पदा देखी। नगरका वह वैभव बहुत बढ़ा-चढ़ा, सर्वगुणसम्पन्न तथा समस्त कामनाओंकी पूर्ति करनेवाला था। उस गलीकी अद्भुत समृद्धिको देखकर वे महाबली नरश्रेष्ठ श्रीकृष्ण, भीम और अर्जुन एक मालीसे बलपूर्वक बहुत-सी मालाएँ लेकर नगरकी प्रधान सड़कसे चलने लगे
tāṃ tu dṛṣṭvā samṛddhiṃ te vīthyāṃ tasyāṃ narottamāḥ | rājamārgeṇa gacchantaḥ kṛṣṇabhīmadhanaṃjayāḥ | balād gṛhītvā mālyāni mālākārān mahābalāḥ ||
Al ver la extraordinaria prosperidad de aquella calle, los mejores de los hombres—Kṛṣṇa, Bhīma y Dhanaṃjaya (Arjuna)—avanzaron por el camino real. Con su gran fuerza, tomaron por la fuerza muchas guirnaldas de los guirnalderos. La escena exhibe la opulencia de la ciudad y, a la vez, insinúa una tensión moral: el poder y la urgencia pueden llevar incluso a figuras eminentes a actuar con coerción hacia la gente común.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes civic splendor with an ethically charged act: even celebrated heroes may, under urgency or entitlement, impose upon common people. It invites reflection on restraint (dama) and fairness in public life—strength should be governed by dharma, not merely by capability.
Vaiśampāyana describes Kṛṣṇa, Bhīma, and Arjuna observing a richly prosperous street and then moving along the city’s main road. As they go, they take many garlands from florists by force, suggesting haste, assertion of status, or a deliberate display while entering the public thoroughfare.