Shloka 12
उत्पातदर्शनम् — Portents and Kāla among the Vṛṣṇis
त॑ प्रस्थितं महात्मानमभिवाद्य कृताज्जलिम् । जाननू् विनाशं वृष्णीनां नैच्छद् वारयितुं हरि:,महात्मा उद्धव भगवान् श्रीकृष्णको हाथ जोड़कर प्रणाम करके जब वहाँसे प्रस्थित हुए तब श्रीकृष्णने उन्हें वहाँ रोकनेकी इच्छा नहीं की; क्योंकि वे जानते थे कि यहाँ ठहरे हुए वृष्णिवंशियोंका विनाश होनेवाला है
taṁ prasthitaṁ mahātmānam abhivādya kṛtāñjalim | jānan vināśaṁ vṛṣṇīnāṁ naicchad vārayituṁ hariḥ ||
Vaiśampāyana dijo: Habiendo saludado con las manos juntas, en reverencia, a aquel magnánimo que se disponía a partir, Hari (Śrī Kṛṣṇa) no quiso retenerlo. Pues Kṛṣṇa sabía que la destrucción de los Vṛṣṇis estaba destinada a ocurrir, aun si permanecían allí: aceptación del tiempo (kāla) inevitable, no interferencia nacida del apego.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights acceptance of kāla (the ordained course of events). Even the Lord does not intervene out of personal attachment when a destined collective consequence is due; reverence and right understanding guide action more than emotional resistance.
Uddhava respectfully salutes and departs. Kṛṣṇa does not try to stop him because He already knows the imminent destruction of the Vṛṣṇi clan; the scene foreshadows the Mausala Parva’s catastrophic end for the Yādavas.