Shloka 62
त्रिभिस्त्रिभिर्भीमबलो निहत्य ननाद घोरं महता स्वरेण । वे बाण मेघोंकी बरसायी हुई जलधाराओंके समान शब्द करते हुए पाण्डुपुत्र अर्जुनको जा लगे। तत्पश्चात् अप्रतिम प्रभावशाली और भयंकर बलवान् कर्णने तीन-तीन बाणोंसे श्रीकृष्ण, अर्जुन और भीमसेनको घायल करके बड़े जोरसे भयानक गर्जना की || ६१ ई ।।
sañjaya uvāca | tribhis tribhir bhīmabalo nihatya nanāda ghoraṃ mahatā svareṇa | sa karṇabāṇābhihataḥ kirīṭī bhīmaś ca prekṣya janārdanaṃ ca ||
Sañjaya dijo: Tras abatir a sus enemigos en grupos de tres, el poderoso Bhīma rugió de modo terrible con voz atronadora. Entonces Arjuna, el de la diadema, y Bhīma—ambos heridos por las flechas de Karṇa—miraron hacia Janārdana (Kṛṣṇa). En el fragor del combate, los gritos y las andanadas no sólo anuncian dominio físico, sino también la tensión moral de una guerra fratricida, donde aun los justos deben soportar heridas e incertidumbre, confiando en una guía firme.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical pressure of righteous warfare: even great heroes are wounded and shaken, yet they must maintain resolve and seek steady guidance (symbolized by looking to Janardana). Strength is shown not only in striking the enemy but in enduring adversity without losing discernment.
Sanjaya describes Bhima’s fierce success and terrifying roar after striking down foes in groups of three. Immediately after, Arjuna (Kiriti) and Bhima—hurt by Karna’s arrows—turn their attention toward Krishna (Janardana), indicating a moment of assessment and reliance amid Karna’s powerful assault.