ते घोषिण: पाण्डवमभ्युपेयु: पर्जन्यमुक्ता इव वारिधारा: । ततः स कृष्णं च किरीटिनं च वृकोदरं चाप्रतिमप्रभाव:
te ghoṣiṇaḥ pāṇḍavam abhyupeyuḥ parjanyamuktā iva vāridhārāḥ | tataḥ sa kṛṣṇaṃ ca kirīṭinaṃ ca vṛkodaraṃ cāpratimaprabhāvaḥ ||
Sañjaya dijo: Con un bramido atronador se precipitaron contra el hijo de Pāṇḍu, como torrentes de lluvia desatados por una nube. Entonces aquel guerrero de poder incomparable avanzó contra Kṛṣṇa, contra Arjuna el de la diadema, y contra Vṛkodara (Bhīma), empujando la batalla hacia adelante con un ímpetu de asalto incesante, allí donde el valor y la resolución se prueban bajo el peso moral de una guerra fratricida.
संजय उवाच
The verse highlights the irresistible momentum of collective aggression in war—likened to cloud-released torrents—reminding the reader that martial power, though impressive, unfolds within a larger ethical tragedy where kin fight kin and choices carry moral consequence.
Sañjaya describes warriors roaring and rushing toward the Pāṇḍava, and then a warrior of unmatched might advancing to confront Kṛṣṇa, Arjuna (Kirīṭin), and Bhīma (Vṛkodara) on the battlefield.