स्वयम्भो ब्रूहि तद्घाक्यं समो5स्तु विजयोडनयो: । 'प्रभो! कर्ण और अर्जुनके विवादसे सारा संसार संशयमें पड़ गया। स्वयम्भू! आप हमें इनके विजयके सम्बन्धमें सच्ची बात बताइये। आप ऐसा वचन बोलिये, जिससे इन दोनोंकी समान विजय सूचित हो”
svayambho brūhi tad vākyaṃ samo 'stu vijayo 'nayoḥ | prabho! karṇa-arjunayoḥ vivādāt sāraṃ saṃsāraḥ saṃśaye patitaḥ | svayambhū! tvaṃ naḥ etayoḥ vijaya-sambandhe satyaṃ vada | tvaṃ tādṛśaṃ vacanaṃ brūhi yena etayoḥ sama-vijayaḥ sūcyate ||
Sañjaya dijo: «Oh Señor Autoengendrado (Svayambhū), pronuncia esa palabra decisiva. Que la victoria sea declarada igual para ambos. Señor, a causa de la disputa entre Karṇa y Arjuna el mundo entero ha caído en la duda. Oh Svayambhū, dinos la verdad acerca de su victoria. Habla de tal modo que el triunfo de los dos se muestre como el mismo.»
संजय उवाच
When public opinion is divided by heroic rivalry, the text highlights the need for satya—an authoritative, truthful clarification—so that judgment is not driven by rumor or partiality. The request for “equal victory” points to a moral framing where valor and merit can be acknowledged on both sides even amid war.
Sanjaya addresses Svayambhu (the Self-born Lord/Creator) and asks for a definitive statement about who truly ‘wins’ between Karna and Arjuna. Their contest has thrown the world into uncertainty, so Sanjaya seeks a pronouncement that resolves doubt and can present their triumph as comparable or balanced.