कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
त्वरमाणस्तत: कृष्ण: पार्थमाह शनैरिदम् | पश्य पाण्डव राजानमुपयातांश्व पार्थिवान्
tvaramāṇas tataḥ kṛṣṇaḥ pārtham āha śanair idam | paśya pāṇḍava rājānam upayātāṃś ca pārthivān |
Sañjaya dijo: Entonces Kṛṣṇa, moviéndose con urgencia, habló en voz baja a Pārtha: “Mira, oh hijo de Pāṇḍu: contempla al rey, y contempla cuántos soberanos de la tierra han acudido ya a su lado.” En la atmósfera moralmente cargada del campo de batalla, el consejo apresurado y a la vez suave de Kṛṣṇa encuadra la atención de Arjuna: esta guerra no es un duelo privado, sino la convergencia de muchos reyes y sus obligaciones, donde cada elección acarrea consecuencias públicas y dhármicas.
संजय उवाच
Even amid urgency, guidance should be measured and clear: Kṛṣṇa hastens in action yet speaks softly, directing Arjuna to perceive the wider field of responsibility—many kings are involved, so decisions in war bear collective, dharmic weight beyond personal rivalry.
Sañjaya narrates that Kṛṣṇa, in haste, leads Arjuna’s attention across the battlefield and quietly points out the king and the many rulers who have approached him, situating the immediate combat within the larger movement of armies and allied monarchs.