Shloka 37
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
एकच्छायम भूत् सर्व तस्य बाणैर्महात्मन: । अभ्रच्छायेव संजज्ञे सम्पतद्धि: शरोत्तमै:,उस महामनस्वी वीरके गिरते हुए उत्तम बाणोंसे घिर जानेके कारण वहाँ सब कुछ एकमात्र अन्धकारमें निमग्न हो गया। ठीक उसी तरह जैसे बादलोंकी घोर घटा घिर आनेपर सब ओर अँधेरा छा जाता है
sañjaya uvāca | ekacchāyam abhūt sarvaṁ tasya bāṇair mahātmanaḥ | abhracchāyeva saṁjajñe sampatadbhiḥ śarottamaiḥ ||
Dijo Sañjaya: Cuando las flechas de aquel guerrero magnánimo cayeron como lluvia, todo allí pareció quedar bajo una sola sombra, como si se hubiese reunido un banco de nubes densas; tan apretadamente descendían los mejores dardos. La imagen subraya cómo la destreza marcial puede anegar los sentidos y el propio campo, volviendo la batalla una oscuridad física y moral donde el discernimiento se vuelve difícil.
संजय उवाच