Shloka 16
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
द्रौणिं त्यक्त्वा ततो युद्धे कौन्तेय: श्वेतवाहन: । युयुधे तावकान् निष्नंस्त्वरमाण: पराक्रमी,तदनन्तर श्वेत घोड़ोंवाले कुन्तीकुमार पराक्रमी अर्जुनने अश्वत्थामाको वहीं युद्धस्थलमें छोड़कर बड़ी उतावलीके साथ आपके दूसरे सैनिकोंका संहार करते हुए उनके साथ युद्ध आरम्भ किया
drauṇiṁ tyaktvā tato yuddhe kaunteyaḥ śvetavāhanaḥ | yuyudhe tāvakān niṣnaṁs tvaramāṇaḥ parākramaḥ ||
Sañjaya dijo: Dejando allí en el campo de batalla al hijo de Droṇa (Aśvatthāman), Arjuna, el hijo de Kuntī, cuyo carro era tirado por caballos blancos, se apresuró hacia adelante y trabó combate con tus tropas, abatiéndolas mientras luchaba. El verso subraya el ímpetu implacable de la guerra: Arjuna, por necesidad táctica mayor, se aparta de un solo adversario para enfrentar a la fuerza entera, actuando con rapidez y resolución en medio de la gravedad moral de la matanza.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights decisive action within kṣatriya-dharma: a warrior must respond to the broader battlefield necessity, even when it entails grave violence. It implicitly raises the ethical weight of war—swift prowess and tactical urgency operate alongside the sobering reality of killing.
Sañjaya reports that Arjuna leaves Aśvatthāman (Droṇa’s son) behind at that spot and quickly turns to engage the larger Kaurava force, fighting them and cutting them down as he advances.