Shloka 2
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
वाक्येनैतेन हि तदा तं जन पुरुषर्षभ: । ह्वादयामास स विभुर्घर्मार्तं सलिलैरिव,जैसे धूपसे तपे हुए मनुष्यको जलसे नहला देनेपर बड़ी शान्ति मिल जाती है, उसी प्रकार पुरुषोत्तम भगवान् श्रीकृष्णने इस अमृतमय वचनके द्वारा सुभद्रा तथा अन्तःपुरकी दूसरी स्त्रियोंको महान् आह्वाद प्रदान किया
vākyenaitena hi tadā taṃ jana-puruṣarṣabhaḥ | āhlādayāmāsa sa vibhur gharmārtaṃ salilair iva ||
Vaiśampāyana dijo: Con esas mismas palabras, el Señor poderoso—el mejor entre los hombres—los alegró entonces, como el agua refresca a quien sufre por el calor. En el marco del relato, el habla consoladora de Kṛṣṇa trae alivio y firmeza del ánimo a Subhadrā y a las mujeres de los aposentos interiores, mostrando que la reafirmación compasiva es también una forma de dharma en el duelo.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Compassionate speech is a dharmic act: timely, soothing words can relieve suffering as tangibly as water cools one scorched by heat, restoring emotional balance and moral clarity in times of grief.
After speaking consoling, ‘nectar-like’ words, Kṛṣṇa brings joy and relief to Subhadrā and the other women of the inner palace, and the text underscores the calming power of wise counsel through a vivid simile.