Shloka 1
उत्तङ्कोपाख्यानम् — Maṇi-Kuṇḍala Retrieval and Entry into Nāgaloka
Chapter 57
अपन क्रात छा अं सप्तपञ्चाशत्तमो<्ध्याय: उत्तंकका सौदाससे उनकी 4 कक णएडल माँगना और सौदासके कहनेसे रानी मदयन्तीके पास जाना वैशम्पायन उवाच सतं दृष्टवा तथाभूतं राजानं घोरदर्शनम् । दीर्घश्मश्रुधरं नूणां शोणितेन समुक्षितम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! राजा सौदास राक्षस होकर बड़े भयानक दिखायी देते थे। उनकी मूँछ और दाढ़ी बहुत बड़ी थी। वे मनुष्योंके रक्तसे रँगे हुए थे
vaiśampāyana uvāca | sataṃ dṛṣṭvā tathābhūtaṃ rājānaṃ ghoradarśanam | dīrghaśmaśrudharaṃ nūnaṃ śoṇitena samukṣitam ||
Dijo Vaiśampāyana: Al ver al rey en aquel estado espantoso—terrible a la vista, con largos bigotes y barba, y sin duda manchado de sangre—la escena reveló su caída a una condición temible y contraria al dharma, presagiando el peligro moral que sobreviene cuando un soberano es dominado por la maldición, la violencia y la pérdida del dominio de sí.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical danger when a ruler loses self-control and falls into हिंसा (violence): outward horror mirrors inner adharma, and kingship without restraint becomes a threat to society.
Vaiśampāyana describes the moment the sage (Uttaṅka, by context) sees King Saudāsa in a terrifying, blood-smeared, rākṣasa-like condition, setting the stage for the ensuing encounter and requests connected with the Uttanka–Saudāsa episode.