Shloka 30
अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
द्रौपदी चान्वयाच्छवश्रृं विषण्णवदना तदा । वनवासाय गच्छन्तीं रुदती भद्रया सह,सासको इस प्रकार वनवासके लिये जाती देख द्रौपदीके मुखपर भी विषाद छा गया। वह सुभद्राके साथ रोती हुई स्वयं भी कुन्तीके पीछे-पीछे जाने लगी
draūpadī cānvayāc chvaśrūṃ viṣaṇṇavadanā tadā | vanavāsāya gacchantīṃ rudatī bhadrayā saha |
Dijo Vaiśaṃpāyana: Entonces también Draupadī, con el rostro nublado por la aflicción, siguió a su suegra. Al verla partir hacia la vida del bosque, Draupadī—junto con Subhadrā—fue tras Kuntī, llorando.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed as compassionate solidarity and respect for elders: when Kuntī undertakes forest-dwelling, Draupadī (with Subhadrā) does not remain detached but follows, sharing the burden of sorrow and honoring the renunciant transition.
Kuntī is departing for vanavāsa (forest life). Draupadī, overwhelmed with grief, follows her mother-in-law, and Subhadrā accompanies Draupadī; both women are described as weeping as they go after Kuntī.