Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
इदं नर: सुचरितं समवायेषु कीर्तयन् । अर्थभागी च भवति न च दुर्गाण्यवाप्तुते
idaṃ naraḥ sucaritaṃ samavāyeṣu kīrtayan | arthabhāgī ca bhavati na ca durgāṇy avāpnute ||
Bhishma dijo: Quien, en medio de las asambleas, recita y proclama este santo relato de buena conducta, llega a participar de la prosperidad y de los bienes deseados, y no cae en la desdicha ni en el peligro.
भीष्म उवाच
Publicly remembering and reciting a virtuous, dharmic account is itself a meritorious act: it brings prosperity (artha) and helps one avoid calamity (durgāṇi). The verse emphasizes social transmission of ethical exemplars as spiritually and practically beneficial.
Bhishma, in his instruction on dharma, concludes or reinforces a teaching by stating the fruit (phalaśruti) of reciting this sacred account in assemblies: the reciter gains prosperity and is protected from misfortune.