Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
अशुभै: पापकर्माणो ये नरा: कलुषीकृता: । ईशान न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तय:
aśubhaiḥ pāpakarmāṇo ye narāḥ kaluṣīkṛtāḥ | īśāna na prapadyante tamorajasavṛttayaḥ ||
Dijo Vāyu: «Aquellos hombres que, por una conducta infausta, han quedado manchados por obras pecaminosas —de disposición tamásica o rajásica— no buscan refugio en Īśāna (el Señor Śiva)». El verso subraya una enseñanza ética: la impureza interior y los hábitos atados a la pasión impiden la rendición genuina ante lo divino, mientras que la pureza de conducta y la claridad de mente sostienen la devoción.
वायुदेव उवाच
Sinful, impure conduct and a tamasic/rajasic mindset hinder true surrender; devotion to Īśāna (Śiva) is facilitated by inner purity and a more sattvic orientation.
Vāyu is speaking and makes a doctrinal-ethical observation: people defiled by inauspicious, sinful actions—driven by tamas and rajas—do not take refuge in Lord Śiva.