शक्र: शचीपतिर्देवो यमो धूमोर्णया सह । वरुण: सह गौर्या च सह ऋद्धया धनेश्वर:
śakraḥ śacīpatir devo yamo dhūmorṇayā saha | varuṇaḥ saha gauryā ca saha ṛddhyā dhaneśvaraḥ | vālakhilyās tapaḥ-siddhāḥ kṛṣṇadvaipāyanas tathā | nāradaḥ parvataś caiva viśvāvasur hahāhuhūḥ ||
Bhīṣma dijo: «Śakra (Indra), señor de Śacī; Yama junto con Dhūmorṇā; Varuṇa con Gaurī; y el Señor de las Riquezas (Kubera) con Ṛddhi; los sabios Vālakhilya, consumados por la austeridad; Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa); Nārada y Parvata; y los gandharvas Viśvāvasu, Hahā y Hūhū—(éstos son nombrados en la lista genealógica de deidades y videntes).»
भीष्म उवाच
The verse models dharmic remembrance: naming deities who uphold cosmic and moral order (Indra, Varuṇa, Yama) and sages perfected by tapas (Vālakhilyas, Vyāsa, Nārada) reinforces reverence, ethical accountability, and the idea that protection and prosperity follow alignment with righteous order.
Bhīṣma continues a long, structured enumeration of revered beings—gods, sages, and celestial musicians—forming part of a larger protective or auspicious recitation. This segment lists specific divine rulers and ṛṣis as elements within that broader catalogue.