Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुधा निन्दित: शर्व: शड्कर: शड्करो5धन: । अमरेशो महादेवो विश्वदेव: सुरारिहा
bahudhā ninditaḥ śarvaḥ śaṅkaraḥ śaṅkaro 'dhanaḥ | amareśo mahādevo viśvadevaḥ surārihā ||
Dijo Vāyu: «Aunque Śarva fue vituperado de muchas maneras (por Dakṣa y por quienes se pusieron de su lado), él es Śarva: el destructor en el tiempo de la disolución; Śaṅkara: el benéfico; Śaṅkara de nuevo: el que da gozo a sus devotos; “el sin riquezas”: libre de posesiones mundanas; el Señor incluso de los dioses; el Gran Dios, digno de adoración aun para las deidades; la divinidad venerada por el universo entero; y el matador de los enemigos de los dioses».
वायुदेव उवाच
Worldly blame does not diminish true greatness: the verse reframes criticism of Śiva by listing his essential qualities—auspiciousness, protection of devotees, renunciation of worldly wealth, cosmic sovereignty, and the upholding of divine order by destroying hostile forces.
Vāyu responds to the context of Dakṣa’s party disparaging Śiva, asserting that despite such censure, Śiva’s established nature and roles remain supreme, expressed through a chain of honorific names (epithets).