Anuśāsana-parva Adhyāya 112: Dharma as the sole companion; karmic witnesses; rebirth sequences
Bṛhaspati–Yudhiṣṭhira Saṃvāda
तत्त्ववित्त्वनहंबुद्धिस्तीर्थप्रवरमुच्यते । (नारायणे<5थ रुद्रे वा भक्तिस्तीर्थ परं॑ मता ।) शौचलक्षणमेतत् ते सर्वत्रैवान्ववेक्षत:
tattvavittvanahaṁbuddhis tīrthapravaram ucyate | (nārāyaṇe ’tha rudre vā bhaktis tīrtha-paraṁ matā |) śaucalakṣaṇam etat te sarvatraivānvavekṣataḥ |
Dijo Bhīṣma: Aquel que conoce la realidad (tattva) y en cuya inteligencia no surge ni siquiera la noción de «yo» es llamado el más excelso de los tīrthas. Asimismo, la bhakti dirigida al Señor Nārāyaṇa o al Señor Rudra (Śiva) es tenida por la peregrinación más alta. Ésta es la señal de la verdadera pureza: si reflexionas con cuidado, la verás en todas partes—la pureza no reside sólo en ritos externos, sino en la sabiduría sin ego y en la devoción firme.
भीष्म उवाच
True ‘tīrtha’ (a purifier) is not only a physical place; the highest purification is an ego-free mind grounded in truth, and sincere devotion to Nārāyaṇa or Rudra. Inner purity (śauca) is recognized by the absence of self-importance and by steady bhakti.
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and right conduct. Here he reframes pilgrimage and purity as primarily inner qualities—wisdom without ego and devotion—rather than merely external travel or ritual.