Shloka 102
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
अनन्तमचलं देवं हंसं नारायणं प्रभुम् । धातारमजमव्यक्तं यमाहु: परमव्ययम्,आत्मा, अव्यय, प्रकृति (उपादान), प्रभव (उत्पत्ति-कारण), प्रभु (अधिष्ठाता), पुरुष (अन्तर्यामी), विश्वकर्मा, सत्त्वगुणसे प्राप्त होने योग्य तथा प्रणवाक्षर भी वे ही हैं; उन्हींको अनन्त, अचल, देव, हंस, नारायण, प्रभु, धाता, अजन्मा, अव्यक्त, पर, अव्यय, कैवल्य, निर्मुण, विश्वरूप, अनादि, जन्मरहित और अविकारी कहा गया है। वे सर्वव्यापी, परम पुरुष परमात्मा, सबके कर्ता और सम्पूर्ण भूतोंके पितामह हैं
anantam acalaṁ devaṁ haṁsaṁ nārāyaṇaṁ prabhum | dhātāram ajam avyaktaṁ yam āhuḥ param avyayam ||
Dāśa dijo: «Lo llaman el Infinito e Inmóvil: Dios, el Haṃsa de pureza, Nārāyaṇa, el Señor; el Sustentador, el No Nacido, el Inmanifestado, el Supremo, el Imperecedero. Es el Sí mismo interior y la realidad inmutable; es Prakṛti, la causa material, y Prabhava, la fuente del surgir; es el soberano regente, el Puruṣa que mora en todo, y el artesano cósmico. Alcanzable por la cualidad de sattva y significado por la sílaba sagrada Oṁ, es alabado como infinito, firme, sin comienzo, sin nacimiento, inalterado y omnipresente: el Puruṣa supremo, el Sí mismo supremo, hacedor de todo y gran ancestro de todos los seres».
दाश उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the supremacy and all-pervading nature of Nārāyaṇa: He is unborn, unmanifest, imperishable, both the sustaining ground of the cosmos and its inner ruler. The many epithets emphasize that the highest reality can be approached through purity (sattva) and is indicated by Oṁ.
The speaker (Dāśa) delivers a hymn-like description of the Supreme Being, listing revered names and philosophical attributes to identify Nārāyaṇa as the ultimate source, support, and indwelling controller of all beings.