Shloka 46
वैशमग्पायन उवाच तद् वनं पावको धीमान् दिनानि दश पञ्च च । ददाह कृष्णपार्थाभ्यां रक्षित: पाकशासनात्,वैशम्पायनजी कहते हैं--परम बुद्धिमान् अग्निदेवने श्रीकृष्ण और अर्जुनके द्वारा इन्द्रके आक्रमणसे सुरक्षित रहकर खाण्डववनको पंद्रह दिनोंतक जलाया
Vaiśaṃpāyana uvāca | tad vanaṃ pāvako dhīmān dināni daśa pañca ca | dadāha kṛṣṇapārthābhyāṃ rakṣitaḥ pākaśāsanāt ||
Dijo Vaiśaṃpāyana: Entonces el sabio dios del Fuego quemó aquel bosque durante quince días, protegido por Kṛṣṇa y Pārtha (Arjuna) de los ataques de Pākaśāsana (Indra). El episodio presenta un acto de destrucción por el fuego cargado de gravedad moral—cumplido bajo designio divino y amparo guerrero—y revela la tensión entre la necesidad cósmica y el sufrimiento que la violencia entraña.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how actions that appear destructive can be situated within a larger cosmic or divine agenda, yet still carry ethical weight. It invites reflection on dharma in complex situations—where protection, duty, and divine purpose intersect with harm inflicted upon living beings.
Agni is burning the forest for fifteen days. Kṛṣṇa and Arjuna stand guard, preventing Indra (Pākaśāsana) from stopping the conflagration, thereby enabling Agni to complete the burning of the Khāṇḍava forest.