Shloka 3
त॑ दावं समुदैक्षन्त कृष्णौ चाभ्युद्यतायुधौ,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
taṁ dāvaṁ samudaikṣanta kṛṣṇau cābhyudyatāyudhau | kṛṣṇam abhyudyatāstraṁ ca nādaṁ mumucur ulbaṇam ||
Dijo Vaiśampāyana: Vieron el bosque en llamas y también a los dos Kṛṣṇas—Kṛṣṇa y Arjuna—en pie, con las armas alzadas. Al ver a Kṛṣṇa con su proyectil preparado, lanzaron un grito espantoso. Contemplando cómo la arboleda ardía de múltiples maneras, las criaturas allí apostadas, aterradas por presagios funestos y por el clamor del dolor, estallaron en lamentos de pavor; imagen que muestra cómo la violencia del conflicto se derrama más allá de los combatientes y alcanza a la vida inocente atrapada en su incendio.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical shadow of armed action: when power is unleashed, fear and suffering spread to vulnerable beings as well. It invites reflection on responsibility and restraint, even when force is employed for a larger purpose.
A forest is burning (dāva). Observers/creatures in the forest see Kṛṣṇa and Arjuna with weapons raised, and on seeing Kṛṣṇa readying an astra they emit a dreadful cry—signaling panic and distress amid the spreading conflagration.