Shloka 9
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
तेषु प्रबोध्यमानेषु ज्वलितेषु हुतेषु च कृतपुष्पोपहारेषु तीरान्तरगतेषु च,गंगाके तटपर जब अलग-अलग अग्नियाँ प्रज्वलित हो गयीं और सन्मार्गमें स्थित एवं मन-इन्द्रियोंको वशमें रखनेवाले विद्वान् ब्राह्मणलोग स्नान करके फूलोंके उपहार चढ़ाकर जब पूर्वोक्त अग्नियोंमें आहुति दे चुके, तब उन महात्माओंके द्वारा उस गंगाद्वार नामक तीर्थकी शोभा बहुत बढ़ गयी
teṣu prabodhyamāneṣu jvaliteṣu huteṣu ca kṛtapūṣpopahāreṣu tīrāntaragateṣu ca
Vaiśampāyana dijo: Cuando aquellos fuegos sagrados eran encendidos, cuando ardían y ya se habían vertido en ellos las oblaciones, y cuando se habían ofrecido flores como correspondía en los diversos parajes del vado, la ribera del río—en Gaṅgādvāra—resplandeció con mayor fulgor. Los sabios brāhmaṇas, disciplinados y firmes en la senda del dharma, tras bañarse y cumplir las ofrendas al fuego con dominio de mente y sentidos, acrecentaron la santidad y el esplendor de aquel lugar santo mediante ritos ordenados y observancia recta.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how disciplined ritual action—bathing, offering flowers, and making oblations with self-restraint—does not merely fulfill a rite but increases the sanctity of a sacred place. Ethical self-control (mind and senses) is presented as integral to the efficacy and dignity of religious practice.
At Gaṅgādvāra on the bank of the Gaṅgā, multiple ritual fires are kindled at different points. After bathing, the brāhmaṇa sages make floral offerings and pour oblations into the fires. Their collective, orderly rites enhance the splendor and holiness of the tīrtha.