Shloka 14
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
अमर्षेण तु सम्पूर्ण: कुन्तीपुत्रं वृकोदरम् जघान पृष्ठे पाणिभ्यामुभाभ्यां पृष्ठत: स्थित:,तो भी शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले पाण्डुनन्दन भीमसेन उस राक्षसकी ओर देखते हुए उसका तिरस्कार करके उस अन्नको खाते ही रहे। तब उसने अत्यन्त अमर्षमें भरकर कुन्तीनन्दन भीमसेनके पीछे खड़े हो अपने दोनों हाथोंसे उनकी पीठपर प्रहार किया
amarṣeṇa tu sampūrṇaḥ kuntīputraṃ vṛkodaram jaghāna pṛṣṭhe pāṇibhyām ubhābhyāṃ pṛṣṭhataḥ sthitaḥ | tato hi śatruvīrāṇāṃ saṃhārakaro pāṇḍunandano bhīmasenaḥ tasya rākṣasasya ālokya tiraskṛtya tad annaṃ bhakṣayann eva tiṣṭhati | atha sa atyantam amarṣeṇa bharitaḥ kuntīnandanasya bhīmasenasya pṛṣṭhataḥ sthitvā ubhābhyāṃ hastābhyāṃ tasya pṛṣṭhe prāharat ||
Vaiśampāyana dijo: Lleno de ira, el rākṣasa se colocó detrás y golpeó con ambas manos la espalda de Vṛkodara (Bhīma), hijo de Kuntī. Pero Bhīmasena—destructor de campeones enemigos e hijo de Pāṇḍu—miró al rākṣasa con desprecio y siguió comiendo aquel alimento. Entonces el demonio, aún más enfurecido, volvió a situarse tras Bhīma y de nuevo descargó golpes con ambas manos sobre su espalda.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights heroic steadiness under provocation: Bhīma refuses to be psychologically dominated by sudden violence, showing contempt for intimidation and maintaining composure—an ethic of inner strength that precedes outward victory.
A rākṣasa, enraged, attacks Bhīma from behind, striking his back with both hands. Bhīma merely looks at him with scorn and keeps eating, which further inflames the demon, who again strikes him from behind.