Shloka 2
आर्जुन–गन्धर्वसंवादः
Arjuna–Gandharva Dialogue on Honor, Night-Power, and Purohita-Nīti
किमेवं भृशदुः:खार्तो रोरूयेतामनाथवत् । ममापि श्रूयतां वाकयं श्रुत्वा च क्रियतां क्षमम्,“आप दोनों इस प्रकार अत्यन्त दुःखसे आतुर हो अनाथकी भाँति क्यों बार-बार रो रहे हैं? मेरी भी बात सुनिये और उसे सुनकर जो उचित जान पड़े, वह कीजिये
kimevaṁ bhṛśa-duḥkhārto rorūyetām anāthavat | mamāpi śrūyatāṁ vākyaṁ śrutvā ca kriyatāṁ kṣamam ||
«¿Por qué vosotros dos, abatidos por un dolor tan intenso, lloráis una y otra vez como desamparados? Escuchad también mis palabras; y, tras oírlas, haced lo que sea conveniente y justo.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse urges restraint in grief and recommends listening to wise counsel, then acting according to what is proper (kṣamam)—a dharmic response rather than helpless lamentation.
Vaiśampāyana addresses two people who are repeatedly crying in distress, questions their helpless wailing, and asks them to hear his advice and then do what is appropriate.