Ādi Parva 117 — Pāṇḍu’s Obsequies, Escort of the Pāṇḍavas, and Reception at Nāgasāhvaya
Hastināpura
इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि धृतराष्ट्रपुत्रनामकथने षोडशाधिकशततमोड<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi dhṛtarāṣṭraputranāmakathane ṣoḍaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Así concluye, en el Śrī Mahābhārata, dentro del Ādi Parva y en particular del Sambhava Parva, el capítulo titulado “La narración de los nombres de los hijos de Dhṛtarāṣṭra”: el capítulo centésimo decimosexto. Este colofón señala la culminación de una unidad de enseñanza: el cuidadoso acto de nombrar y registrar los linajes, presentado como marco moral e histórico para los conflictos que vendrán.
वैशम्पायन उवाच
The verse functions as a colophon: it emphasizes the importance of preserving lineage and names as part of historical memory. In the Mahābhārata’s ethical frame, knowing origins and relationships clarifies duties (dharma) and accountability before the later moral crises unfold.
The narrator marks the end of a chapter in the Sambhava Parva that recounts the names of Dhṛtarāṣṭra’s sons. It is a formal closure statement indicating the completion of that thematic unit.