Adhyaya 11

Verse 1

ऋषय ऊचुः कथं वै दृष्टवान्ब्रह्मा सद्योजातं महेश्वरम् वामदेवं महात्मानं पुराणपुरुषोत्तमम्

Los sabios dijeron: «¿Cómo, en verdad, contempló Brahmā a Maheśvara como Sadyojāta, y a Vāmadeva, el magnánimo—el Puruṣottama primordial, el más alto entre los Puruṣas eternos?»

Verse 2

अघोरं च तथेशानं यथावद्वक्तुमर्हसि सूत उवाच एकोनत्रिंशकः कल्पो विज्ञेयः श्वेतलोहितः

«Aghora y asimismo Īśāna—dignate explicarlos debidamente, como corresponde.» Sūta dijo: «Sabed que este Kalpa es el vigésimo noveno, conocido como Śveta-lohita.»

Verse 3

तस्मिंस्तत्परमं ध्यानं ध्यायतो ब्रह्मणस्तदा उत्पन्नस्तु शिखायुक्तः कुमारः श्वेतलोहितः

Mientras Brahmā permanecía absorto en aquella contemplación suprema, de ese dhyāna nació entonces un ser juvenil—Śvetalohita—provisto de un mechón en la coronilla, fruto inmediato de esa meditación excelsa.

Verse 4

तं दृष्ट्वा पुरुषं श्रीमान् ब्रह्मा वै विश्वतोमुखः हृदि कृत्वा महात्मानं ब्रह्मरूपिणमीश्वरम्

Al ver a aquel Puruṣa supremo, el glorioso Brahmā—de rostros vueltos a todas las direcciones—guardó en su corazón al Señor magnánimo, Īśvara, que se manifiesta como el propio Brahman.

Verse 5

सद्योजातं ततो ब्रह्मा ध्यानयोगपरो ऽभवत् ध्यानयोगात्परं ज्ञात्वा ववन्दे देवमीश्वरम्

Entonces Brahmā, en el aspecto de Sadyojāta, se entregó por completo al yoga de la meditación. Conociendo, por ese dhyāna-yoga, al Supremo más allá de todo, se postró con reverencia ante el Señor divino, Īśvara (Śiva)—el Pati que trasciende el pāśa y eleva a las almas paśu.

Verse 6

सद्योजातं ततो ब्रह्म ब्रह्म वै समचिन्तयत् ततो ऽस्य पार्श्वतः श्वेताः प्रादुर्भूता महायशाः

Entonces Brahmā—recién manifestado—contempló a Brahman, la Realidad suprema. De sus costados surgieron seres blancos y radiantes, de inmensa gloria.

Verse 7

सुनन्दो नन्दनश्चैव विश्वनन्दोपनन्दनौ शिष्यास्ते वै महात्मानो यैस्तद्ब्रह्म सदावृतम्

Sunanda, Nandana, Viśvananda y Upanandana: éstos fueron, en verdad, discípulos magnánimos, por quienes aquel Brahman (el conocimiento que realiza a Śiva) fue siempre preservado y protegido.

Verse 8

तस्याग्रे श्वेतवर्णाभः श्वेतो नाम महामुनिः विजज्ञे ऽथ महातेजास् तस्माज्जज्ञे हरस्त्वसौ

De él surgió primero el gran sabio llamado Śveta, resplandeciente con fulgor blanco. De aquel poderoso y luminoso ser nació entonces Hara (Śiva), el Señor que disuelve las ataduras.

Verse 9

तत्र ते मुनयः सर्वे सद्योजातं महेश्वरम् प्रपन्नाः परया भक्त्या गृणन्तो ब्रह्म शाश्वतम्

Allí, todos aquellos sabios, refugiados en Mahādeva como Sadyojāta, con devoción suprema entonaron alabanzas al Brahman eterno: Śiva, el Pati intemporal, más allá de todo cambio.

Verse 10

तस्माद्विश्वेश्वरं देवं ये प्रपद्यन्ति वै द्विजाः प्राणायामपरा भूत्वा ब्रह्मतत्परमानसाः

Por ello, los dvija que se refugian en el Señor Viśveśvara, Dios del universo, entregados al prāṇāyāma y con la mente fija en el Brahman supremo, se vuelven hacia el Pati (Śiva) como medio seguro para aflojar el pāśa, la atadura que sujeta al paśu, el alma individual.

Verse 11

ते सर्वे पापनिर्मुक्ता विमला ब्रह्मवर्चसः विष्णुलोकमतिक्रम्य रुद्रलोकं व्रजन्ति ते

Todos ellos, libres de pecado, inmaculados y radiantes con el esplendor brahmánico, trascienden incluso el reino de Viṣṇu y se encaminan al mundo de Rudra—alcanzando el estado de Pati (Śiva) mediante el aflojamiento del pāśa que ata al paśu.