Śrāddha-Kāla-Nirṇaya: Proper Times, Nakṣatra Fruits, Tīrtha Merit, and Offerings for Ancestral Rites
अहन्यहनि नित्यं स्यात् काम्यं नैमित्तिकं पुनः / एकोद्दिष्टादि विज्ञेयं वृद्धिश्राद्धं तु पार्वणम्
ahanyahani nityaṃ syāt kāmyaṃ naimittikaṃ punaḥ / ekoddiṣṭādi vijñeyaṃ vṛddhiśrāddhaṃ tu pārvaṇam
Lo que se realiza día tras día debe conocerse como el rito ‘nitya’ (cotidiano). Además existen los ritos ‘kāmya’ (movidos por un deseo) y ‘naimittika’ (propios de una ocasión). El Ekoddiṣṭa y las formas afines han de entenderse en ese sentido; y el Vṛddhi-śrāddha es, en verdad, el Pārvaṇa, realizado con el conjunto completo de ofrendas a los antepasados.
Traditional narrator in the Kurma Purana (instructional discourse on Dharma-śāstra topics; commonly framed as a sage-to-sage teaching within the Purva-bhaga)
Primary Rasa: shanta
This verse is primarily dharma-vidhi (ritual taxonomy) rather than ātma-tattva: it categorizes śrāddha by obligation (nitya), desire (kāmya), and occasion (naimittika), showing how spiritual life in the Kurma Purana also rests on disciplined duty.
No direct yoga technique is taught in this śloka; instead it frames the dharmic groundwork—regular, occasion-based, and intention-based rites—within which the Kurma Purana later presents higher disciplines (e.g., the Upari-bhaga’s yoga-oriented teachings).
It does not explicitly mention Śiva or Viṣṇu; its contribution to the Purana’s synthesis is indirect—upholding Varnāśrama-dharma and pitṛ-yajña as a shared orthodox foundation across Śaiva-Vaiṣṇava devotional frameworks.