Previous Verse
Next Verse

Shloka 131

Īśvara-Gītā (continued): Twofold Yoga, Aṣṭāṅga Discipline, Pāśupata Meditation, and the Unity of Nārāyaṇa–Maheśvara

नारायणो ऽपि भगवान् देवकीतनयो हरिः / अर्जुनाय स्वयं साक्षात् दत्तवानिदमुत्तमम्

nārāyaṇo 'pi bhagavān devakītanayo hariḥ / arjunāya svayaṃ sākṣāt dattavānidamuttamam

Incluso Nārāyaṇa mismo—el bienaventurado Señor Hari, hijo de Devakī—otorgó en persona y directamente esta enseñanza suprema a Arjuna.

nārāyaṇaḥNārāyaṇa
nārāyaṇaḥ:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootnārāyaṇa (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन
apialso
api:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeIndeclinable
Rootapi (अव्यय)
Formअव्यय, निपात (particle) — ‘also/even’
bhagavānthe Blessed Lord
bhagavān:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootbhagavat (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन (मतुप्-प्रत्ययान्त)
devakī-tanayaḥson of Devakī
devakī-tanayaḥ:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootdevakī (प्रातिपदिक) + tanaya (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन; षष्ठी-तत्पुरुषः: devakyāḥ tanayaḥ
hariḥHari
hariḥ:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Roothari (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन
arjunāyato Arjuna
arjunāya:
Sampradāna (सम्प्रदान)
TypeNoun
Rootarjuna (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, चतुर्थी (Dative/सम्प्रदान), एकवचन
svayamhimself
svayam:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeIndeclinable
Rootsvayam (अव्यय)
Formअव्यय, क्रियाविशेषण (adverb)
sākṣātdirectly / in person
sākṣāt:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeIndeclinable
Rootsākṣāt (अव्यय)
Formअव्यय, क्रियाविशेषण (adverb) — प्रत्यक्षार्थ
dattavāngave
dattavān:
Kriyā (क्रिया)
TypeVerb
Rootdā (धातु)
Formक्तवतुँ (past active participle/कृत्), पुंलिङ्ग, प्रथमा, एकवचन; परस्मैपद-कर्तरि प्रयोगः
idamthis
idam:
Karma (कर्म)
TypeNoun
Rootidam (प्रातिपदिक/सर्वनाम)
Formनपुंसकलिङ्ग (Neuter), द्वितीया (Accusative), एकवचन
uttamamexcellent / supreme
uttamam:
Karma (कर्म)
TypeAdjective
Rootuttama (प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, द्वितीया, एकवचन; विशेषणम् idam-शब्दस्य

Lord Kurma (as the Ishvara Gita narrator within the Kurma Purana’s dialogue frame)

Primary Rasa: adbhuta

Secondary Rasa: vira

N
Narayana
H
Hari
D
Devaki
A
Arjuna

FAQs

By identifying the source of the teaching as Nārāyaṇa Himself, it implies the doctrine is īśvara-pratiṣṭhita—rooted in the Supreme Lord—so the knowledge of Ātman is not mere speculation but direct divine revelation leading to liberation.

The verse foregrounds authoritative upadeśa (direct instruction) as the basis of Yoga: in the Ishvara Gita context this supports disciplined sādhana—devotion to Īśvara, inner steadiness, and the Pāśupata-oriented purification that culminates in liberating knowledge.

By placing the Ishvara Gita teaching in continuity with Kṛṣṇa-Nārāyaṇa’s instruction to Arjuna, the Kurma Purana frames its Shaiva-leaning Pāśupata Yoga as harmonious with Vaiṣṇava revelation—pointing to a single supreme reality expressed through both traditions.