Adhyaya 57

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमाभागे तृतीय उपोद्धातपादे गङ्गानयनं नाम षट्पञ्चशत्तमो ऽध्यायः जैमिनिरुवाच ततः शुष्कसुमित्राद्या मुनयः शंसितव्रताः / ययुर्दिदृक्षवो रामं महेन्द्रमचलं प्रति

Así, en el Śrī Brahmāṇḍa Mahāpurāṇa, proclamado por Vāyu, en la sección media, en el tercer upoddhāta-pāda, el capítulo quincuagésimo sexto llamado ‘Gaṅgānayana’. Dijo Jaimini: entonces los sabios, como Śuṣkasumitrā, de votos alabados, partieron deseosos de ver a Rāma, hacia el monte Mahendra.

Verse 2

अतीत्य सुबहून्देशान्वनानि सरितस्तथा / आसेदुरचलश्रेष्ठं क्रमेण मुनिपुङ्गवाः

Tras atravesar muchos países, bosques y ríos, aquellos eminentes sabios llegaron poco a poco al más excelso de los montes.

Verse 3

तमारुह्य शनैस्तस्यख्यातमाश्रममण्डलम् / प्रशान्तक्रूरसत्त्वाढ्यं शुभं मध्ये तपोवनम्

Subiendo lentamente aquel monte, llegaron a su célebre recinto de āśrama; en medio había un tapovana auspicioso, donde aun las criaturas feroces se aquietaban.

Verse 4

सर्वर्त्तुफलपुष्पाढ्यतरुखण्डमनोहरम् / स्निग्धच्छायमनौपम्यं स्वामोदिसुखमारुतम्

Aquel paraje del āśrama era encantador, con arboledas colmadas de frutos y flores de todas las estaciones; su sombra era suave e incomparable, y soplaba un viento grato, perfumado por sí mismo.

Verse 5

तं तदाश्रममासाद्य ब्रह्मघोषेण नादितम् / विविशुर्त्दृष्टमनसो यथावृद्धपुरस्सरम्

Al llegar a aquel āśrama, resonante con el brahmaghoṣa, recogieron la mente con atención y entraron en orden, llevando a los ancianos por delante.

Verse 6

ब्रह्मासने सुखासीनं मृदुकृष्णाजिनोत्तरे / शिष्यैः परिवृतं शान्तं ददृशुस्ते तपोधनाः

Vieron a aquel tapodhana: sentado con comodidad en el brahmāsana, sobre una suave piel de ciervo negro, rodeado de discípulos, sereno y apacible.

Verse 7

कालाग्निमिव लोकांस्त्रीन्दग्ध्वा पूर्वं निजेच्छया / तद्दोषशान्त्यै तपसि प्रवृत्तमिव् देहिनम्

Como si fuera un ser encarnado que, cual fuego del Tiempo (kālāgni), antaño abrasó por propia voluntad los tres mundos y luego, para apaciguar aquella falta, se entregó a la ascesis.

Verse 8

ते समेत्य भृगुश्रेष्ठं विनयाचारशालिनः / ववन्दिरे महामौनं भक्तिप्रणतकन्धराः

Ellos, llenos de modestia y recta conducta, se acercaron al excelso Bhṛgu; con el cuello inclinado por devoción, rindieron homenaje al gran silencioso (mahāmauna).

Verse 9

ततस्तानागतान्दृष्ट्वा मुनीन्भृगुकुलोद्वहः / अर्घपाद्यादिभिः सम्यक्पूजयामास सादरम्

Entonces, al ver llegar a aquellos munis, el excelso de la estirpe de Bhṛgu los honró con reverencia, ofreciéndoles arghya, pādya y demás ofrendas rituales conforme al debido rito.

Verse 10

तानासीनान्कृतातिथ्यानृषीन्देशान्तरागतान् / उवाच भृगुशार्दूलः स्मितपूर्वमिदं वचः

Después de sentar a los rishis venidos de otras tierras y de cumplir con la hospitalidad, el “tigre” de la estirpe de Bhṛgu dijo estas palabras con una sonrisa previa.

Verse 11

स्वागतं वो महाभागा यूयं सर्वे समागताः / करणीयं किमस्माभिर्वदध्वमविचारितम्

¡Oh bienaventurados! Sed bienvenidos; todos vosotros os habéis reunido. Decid sin vacilar qué debemos hacer nosotros.

Verse 12

ततस्ते मुनयो रामं प्रणम्येदमथाब्रुवन् / अवेह्यस्मान्मुनिश्रेष्ठ गोकर्णनिलयान्मुनीन्

Entonces aquellos munis se postraron ante Rāma y dijeron: «Oh el mejor de los ascetas, reconoce en nosotros a los sabios que moran en Gokarṇa».

Verse 13

खनद्भिः सागरैर्भूमिं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे / सतीर्थं तन्महाक्षेत्रं पतितं सागरांभसि

Por alguna otra causa, los mares socavaron la tierra; y aquel gran kṣetra, con sus tīrthas, cayó en las aguas del océano.

Verse 14

उत्सारितार्मवजलं क्षेत्रं तत्सर्वपावनम् / उपलब्धुमभीप्सामो भवतस्तु न संशयः

Ese kṣetra del que fue apartada el agua del océano es un tirtha que todo lo purifica. Anhelamos alcanzarlo; por ti, no hay duda alguna.

Verse 15

विष्णोरंशेन संजातो भवान्भृगुकुले किल / तस्मात्कर्तुमशक्यं ते त्रैलोक्ये ऽपि न किञ्चन

Tú has nacido en el linaje de Bhṛgu como porción de Viṣṇu. Por eso, aun en los tres mundos nada te es imposible.

Verse 16

वाञ्छितार्थप्रदो लोके त्वमेवेत्यनुशुश्रुम / वयं त्वामागताः सर्वे रामैतदभियाचितुम्

Hemos oído que en este mundo sólo tú otorgas lo deseado. Por eso, oh Rāma, todos hemos venido a suplicarte esta petición.

Verse 17

स त्वमात्मप्रभावेण क्षेत्रप्रवरमद्य तत् / दातुमर्हसि विप्रेन्द्र समुत्सार्यार्मवोदकम्

Así pues, oh señor de los brāhmaṇas, por tu propio poder aparta el agua del océano y concédenos hoy ese kṣetra excelso.

Verse 18

राम उवाच एतत्सर्वमशेषण विदितं मे तपोधनाः / करणीयं च वः कृत्यं मया नात्र विचारणा

Dijo Rāma: «Oh ascetas ricos en tapas, todo esto me es conocido por completo. La obra que debo realizar por vosotros la haré; aquí no hay duda ni deliberación».

Verse 19

किं तु युष्मदभिप्रेतं कर्म लोके सुदारुणम् / शस्त्रसंग्रहणाच्छक्यं मयापि न तदन्यथा

Pero la acción que deseáis es sumamente terrible en el mundo. Sólo puede lograrse reuniendo armas; para mí tampoco hay otro modo.

Verse 20

दत्तसर्वाभयो ऽहं वै न्यस्तशस्त्रः शमान्वितः / तपः समास्थितश्चर्तु प्रागेव पितृ शासनात्

He otorgado a todos la ausencia de temor, he depuesto las armas y estoy dotado de serenidad. Por mandato de mi padre, desde antes me he establecido en la austeridad.

Verse 21

न जातु शस्त्रग्रहणं करिष्यामीत्यहं पुरा / प्रतिश्रुत्य सतां मध्ये तपः कर्त्तुमिहानघाः

Oh inmaculados, antaño prometí en medio de los virtuosos: «Jamás tomaré armas»; aquí realizaré austeridad.

Verse 22

शस्त्रग्रहणसाध्यत्वाद्युष्मदीप्सितवस्तुनः / किङ्कर्त्तव्यं मयात्रेति मम डोलायते मनः

Puesto que lo que deseáis sólo se logra tomando las armas, mi mente vacila: «¿Qué debo hacer aquí?»

Verse 23

शुष्क उपाच / सतां संरक्षणार्थाय शस्त्रसंग्रहणं तु यत् / तन्नच्यावयते सत्यद्यथोक्तं ब्रह्मणा पुरा

Śuṣka dijo: Reunir armas para proteger a los virtuosos no aparta de la verdad, tal como Brahmā lo declaró en tiempos antiguos.

Verse 24

तस्मादस्मद्धितार्थाय भवता ग्राह्यमायुधम् / धर्म एव महांस्तेन चरितस्ते भविष्यति

Por ello, para nuestro bien, acepta esta arma; con ella realizarás la gran obra del dharma.

Verse 25

जैमिनिरुवाच एवं संप्रार्थ्यमानस्तु मुनिभिर्भृगुपुङ्गवः / तमनुद्रुत्य मेधावी धर्ममुद्दिश्य केवलम्

Dijo Jaimini: así, al ser suplicado por los sabios, el eminente descendiente de Bhrigu, prudente, lo siguió, teniendo por único fin el dharma.

Verse 26

स तैः सह मुनिश्रेष्ठो दिशं दक्षिणपश्चिमाम् / समुद्दिश्य चचौ राजन्द्रष्टुकामः सरित्पतिम्

Acompañado por aquellos sabios, el mejor de los ascetas se encaminó hacia el suroeste, deseoso de contemplar al Señor de los ríos.

Verse 27

स सह्यमचलश्रेष्ठमवतीर्य भृगूद्वहः / तत्परं सरितां पत्युस्तीरं प्राप महामनाः

El excelso de la estirpe de Bhrigu, de gran ánimo, descendió del monte Sahya, el mejor, y llegó presto a la ribera del Señor de los ríos.

Verse 28

स ददर्श महाभागः परितो मारुताकुलम् / आकरं सर्वरत्नानां पूर्यमाणमनारतम्

Aquel afortunado vio en torno el tumulto de los vientos y la mina de todas las gemas, colmándose sin cesar.

Verse 29

अपरिज्ञेयगांभीर्यं महातामिव मानसम् / दुष्पारपारं सर्वस्य विविधग्रहसंहतिम्

Su hondura era inconcebible, como la mente de los grandes; para todos era difícil de cruzar e ilimitada, cual conjunto de diversos planetas.

Verse 30

अप्रधृष्य तमं लोके धातारमिव केवलम् / आत्मानमिव चात्मत्वे न्यक्कृताखिलमुद्धतम्

Era lo más inconquistable en el mundo, como el único Dhātā; en la esencia del Sí mismo era como el Ātman, que abatía toda soberbia exaltada.

Verse 31

आश्रयं सर्वसत्त्वानामापगानां च पार्थिवः / अत्यर्थचपलोत्तुगतरङ्गशतमालिनम्

¡Oh Pārthiva! Es refugio de todos los seres y de los ríos; sumamente inquieto, adornado con guirnaldas de cientos de olas que se alzan.

Verse 32

उपान्तोपलसंघातकुहरान्तरसंश्रयात् / विशीर्यमाणलहरीशतफेनौघसोभितम्

Al ampararse en las cavidades de los peñascos de la orilla, se embellecía con torrentes de espuma de cientos de olas que se deshacían.

Verse 33

गंभीरघोषं जलधिं पश्यन्मुनिगणैः सह / संसेव्यमानस्तरलैर्लहरीकणशीतलैः

Contemplando con los munis el océano de voz profunda, era atendido por la frescura de las gotas de ola, móviles y sutiles.

Verse 34

मुहूर्त्तमिव राजेन्द्र तीरेनदनदीपतेः / विशश्रमे महाबाहुर्द्रष्टुकामः प्रचेतसम्

Oh Rajendra, en la ribera del señor de las aguas, el de grandes brazos, Rama, reposó un instante, deseoso de contemplar a Pracetas (Varuna).

Verse 35

ततो रामः समुत्थाय दक्षिणाभिमुखः स्थितः / मेघगंभिरया वाचा वरुणं वाक्यमब्रवीत्

Entonces Rama se levantó, quedó de cara al sur y, con voz profunda como trueno de nubes, habló a Varuna.

Verse 36

अहं मुनिगणैः सार्द्धमागतस्त्वद्दिदृक्षया / तस्मात्स्वरूपधृङ्मह्यं प्रचेतो देहि दर्शनम्

He venido con los sabios rishis deseoso de verte; por ello, oh Pracetas, asume tu propia forma y concédeme tu darśana.

Verse 37

इति श्रुत्वापि तद्वाक्यं वरुणो यादसां पतिः / न चचाल निजस्थानान्नृप धीरतरस्त्वयम्

Oh rey, aun tras oír esas palabras, Varuna, señor de los seres acuáticos, no se movió de su morada; era más sereno que tú.

Verse 38

पुनः पुनश्च रामेण समाहूतो ऽपि तोयराट् / न ददौ दर्शनं तस्मै प्रतिवाच्यं च नाभ्यधात्

Aunque Rama lo invocó una y otra vez, el rey de las aguas no le concedió darśana ni pronunció respuesta alguna.

Verse 39

अलङ्घनीयं तद्वाक्यं वरुणेनावधीरितम् / अत्यन्तमिति कार्यार्थी विदुषा समुपेक्षितम्

La palabra pronunciada por Varuṇa era imposible de transgredir, y sin embargo fue desdeñada. Tenida por “excesiva”, el sabio que buscaba cumplir su cometido también la dejó de lado.

Verse 40

ततः प्रचेतसा वाक्यं मन्यमानो ऽवधीरितम् / चुकोप तमभिप्रेक्ष्य रामः शस्त्रभृतां वरः

Entonces, creyendo que la palabra de Pracetas (Varuṇa) había sido ultrajada, Rāma, el mejor de los portadores de armas, se enfureció al mirarlo.

Verse 41

संक्षुब्धसागराकारः स तदा स्वबलाश्रयात् / निस्तोयमर्णवं कर्तुमियेष रुषितो भृशम्

Entonces se volvió como un océano embravecido; apoyado en su propia fuerza, airado en extremo, quiso dejar el mar sin aguas.

Verse 42

ततो जलमुपस्पृश्य समीपे विजयं धनुः / ततः प्रणम्य मनसा शर्वं रामो महाद्धनुः

Luego tocó el agua para purificarse y tomó el arco ‘Vijaya’ que estaba cerca; después, Rāma, el gran arquero, se inclinó en su mente ante Śarva (Śiva).

Verse 43

गृहीत्वारोपयामास क्रोधसंरक्तलोचनः / अभिमृश्य धनुःश्रेष्ठं सगुणं भृगुसत्तमः

Con los ojos enrojecidos por la ira, el mejor del linaje de Bhṛgu (Rāma) lo asió y lo alzó; palpando el arco supremo, le colocó la cuerda.

Verse 44

पश्यतां सर्वभूतानां ज्याघोषमकरोत्तदा / ज्याघोषः शुश्रुवे तस्य दिविस्पृगतिनिष्ठुरः

Ante la mirada de todos los seres, entonces hizo resonar el terrible bramido de la cuerda del arco. Su jyāghoṣa, áspero y recio, se oyó como si rozara el cielo.

Verse 45

चचाल निखिलायेन सप्तद्वीपार्मवा मही / ततः सरभसं रामश्चापे कालानलोपमम्

La tierra entera, con sus siete islas-continentes y los océanos, se estremeció por completo. Entonces Rāma, impetuoso, tornó su arco terrible como el fuego del fin de los tiempos.

Verse 46

सुवर्मपुङ्खं विशिखं संदधे शरसत्तमम् / तस्मिन्नस्त्रं महाघोरं भार्गवं वह्निदैवतम्

Ajustó la flecha excelsa, de plumas doradas y punta aguda. En ella selló el temible Astra Bhārgava, cuyo numen tutelar es Agni, el dios del fuego.

Verse 47

युयोज भृगुशार्दूलः समन्त्राभ्यासमोक्षणम् / ततश्चचाल वसुधा सशैलवनकानना

El tigre de la estirpe de Bhṛgu lo aplicó y lo soltó con la recitación y práctica de mantras. Entonces la tierra se estremeció, con montes, bosques y selvas.

Verse 48

प्रक्षोभं परमं जग्मुर्देवासुरमहोरगाः / संधितास्त्रं भृगुश्रेष्ठं क्रोधसंरक्तलोचनम्

Dioses, asuras y grandes nāgas cayeron en la más honda conmoción. Vieron al excelso Bhṛgu con el astra ya dispuesto, los ojos enrojecidos por la ira.

Verse 49

दृष्ट्वा संभ्रान्तमनसो बभूवुः सचराचराः / सदिग्दाहभ्रपटलैरभवन्संवृता दिशः

Al verlo, todos los seres, móviles e inmóviles, quedaron con el ánimo turbado. Las direcciones se cubrieron por mantos de nubes y humo, como si los rumbos ardieran.

Verse 50

ववुश्च परुषा वाता रजोव्याप्ता महारवाः / मन्दरश्मिरशीतांशुरभूतसंरक्तमण्डलः

Soplaron vientos ásperos y se alzaron bramidos terribles, cargados de polvo. La luna de rayos tenues apareció con un disco enrojecido, como de sangre.

Verse 51

सोल्कापाताशनिर्वृष्टिर्बभूव रुधिरोदका / किमेतदिति संभ्रान्ता धूमोद्गारातिभीषणम्

Cayó una lluvia de meteoros y de rayos, y el agua se volvió como sangre. “¿Qué es esto?”, decían, sobrecogidos; el exhalar del humo era pavoroso en extremo.

Verse 52

अधिरोपितदिव्यास्त्रं प्रचकर्ष महाशरम् / धनुर्विकर्षमाणं तं स्फुरज्ज्वालाग्रसायकम्

Él tensó la gran flecha, investida con arma divina. Al tirar del arco, el dardo de punta llameante centelleó con fulgor.

Verse 53

ददृशुर्मुनयो रामं कल्पान्तानलसन्निभम् / आकर्णाकृष्टकोदण्डमण्डलाभ्यं तरस्थितम्

Los sabios vieron a Rama, fulgurante como el fuego del fin de un kalpa. Allí estaba, firme y veloz, con el Kodanda tensado hasta la oreja.

Verse 54

तस्य प्रतिभयाकारं दुष्प्रापमभवद्वपुः / विकृष्टधनुषस्तस्य रूपमुग्रं रवेरिव

Su cuerpo tomó una figura que infundía temor, casi inalcanzable. Con el arco tensado, su aspecto era feroz como el sol.

Verse 55

कल्पान्ते ऽभ्युदितस्येव मण्डलं परिवेषितम् / कल्पान्ताग्नसमज्वालाभीषणं स्फुरतो वपुः

Era como el disco del sol surgido al fin del kalpa, ceñido por un halo. Su cuerpo fulgurante era terrible, como las llamas del fuego del fin de los tiempos.

Verse 56

तस्यालक्ष्यत चक्रम्य हरेरिव च मण्डलम् / स्फुरत्क्रोधानलज्वालापरीतस्यातिरौद्रताम्

A su alrededor se vio un círculo, como el mandala del disco de Hari. Su extrema ferocidad se manifestó, envuelta por llamas centelleantes del fuego de la ira.

Verse 57

अवाप विष्णोः स तदा नरसिंहाकृतेरिव / वपुर्विकृष्टचापस्य भृकुटीकुटिलाननम्

Entonces adquirió un cuerpo semejante al de Narasimha, forma de Vishnu. Con el arco tensado, su rostro se volvió terrible, torcido por el ceño fruncido.

Verse 58

रामस्याभूद्भवस्येव दिधक्षोस्त्रिपुरं पुरा / जाज्वल्यमानवपुषं तं दृष्ट्वा सहसा भयात्

El aspecto de Rama se volvió como el de Bhava (Shiva) antaño, cuando se disponía a quemar Tripura. Al ver aquel cuerpo en llamas, todos se llenaron de temor de inmediato.

Verse 59

प्रसीद जय रामेति तुष्टुवुर्मुनयो ऽखिलाः / ततो ऽस्त्राग्निस्फुरद्धूमपटलैः शकलीकृतम्

Todos los sabios cantaron: «Sé propicio, ¡victoria a Rama!». Entonces, los velos de humo fulgurante del fuego de las armas lo redujeron todo a fragmentos.

Verse 60

बभूव च्छन्नमंभोधेरन्तः पुरमशैषतः / ज्वलदस्त्रानलज्वालाप रितापपराहतः

La ciudad dentro del océano quedó enteramente cubierta por todas partes. Fue atormentada por el ardor de las llamas del fuego de las armas encendidas.

Verse 61

अत्यरिच्यत संभ्रान्तसलिलौघ उदन्वतः / तिमिङ्गिलतिमिग्राहनक्रमत्स्याहिकच्छपाः

El oleaje del océano, trastornado, se desbordó en demasía. Timiṅgila, devoradores de ballenas, cocodrilos, peces, serpientes y tortugas quedaron fuera de sí.

Verse 62

प्रजग्मुः परमामार्त्तिं प्राणिनः सलिलेशयाः / उत्पतन्निपतत्ताम्यन्नानासत्त्वोद्धतोर्मिभिः

Los seres que habitan las aguas cayeron en extrema aflicción. Sacudidos por olas enfurecidas, alzadas por innumerables criaturas, saltaban, caían y desfallecían, angustiados.

Verse 63

प्रक्षोभं भृशमंभोधिः सहसा समुपागमत् / त्रासरासं च विपुलमंभसा प्लवता सह

El océano, de pronto, entró en violenta conmoción. Con las aguas que flotaban y corrían, crecieron inmensos el pavor y el estruendo.

Verse 64

उद्वेलतामितस्तप्ताः सलिलान्तरचारिणः / ततस्तस्माच्छराज्ज्वालाः फूत्कृताशेष भीषणाः

Los seres que se movían en el interior de las aguas, alborotadas por doquier, quedaron abrasados por el ardor. Entonces, de aquella flecha brotaron llamas que silbaban, terribles en extremo.

Verse 65

निरूपितमिव व्यक्तं निश्चेरुः सर्वतो दिशम् / ततः प्रचण्डपवनैः सर्वतः परिवर्त्तितम्

Aquellas llamas, como si estuvieran delineadas con claridad, se extendieron hacia todas las direcciones. Luego, vientos furiosos las arremolinaron y las voltearon por doquier.

Verse 66

अग्निज्वालामयं रक्तवितानाभमलक्ष्यत / प्रलयाब्धेरिवात्यर्थमस्त्राग्निव्याकुलांभसः

Las aguas, trastornadas por el fuego del arma, se vieron en extremo como el océano del pralaya: semejantes a un dosel rojo, hechas enteramente de llamas.

Verse 67

समुद्रिक्ततया तस्य तरङ्गास्तीरमभ्ययुः / अस्त्राग्निविद्धाकुलितजलघोषेण भूयसा

Por su desbordamiento, las olas corrieron hacia la orilla. Y el estruendo del agua, herida por el fuego del arma, se hizo aún más poderoso.

Verse 68

ककुभो बधिरीकुवन्नलक्ष्यत पयोनिधिः / परितो ऽस्त्रानलज्वालापरिवीतजलाविलः

El océano, enturbiado por las aguas revueltas y cercado por doquier por las llamas del fuego del arma, se veía como si ensordeciera a los cuatro rumbos.

Verse 69

जगाम परमामार्त्तिं सह्यः सद्यस्तदाश्रयः / आकर्णाकृष्टकोदण्डं दृष्ट्वा रामं पयोनिधिः

El océano, amparado en el Sahya, al ver a Śrī Rama con el arco Kodanda tensado hasta la oreja, cayó de inmediato en suprema angustia.

Verse 70

विषादमगमत्तीव्रं यमं दृष्ट्वेव पातकी / भयकंपितसर्वाङ्गस्ततो नदनदीपतिः

Como el pecador que, al ver a Yama, cae en honda desolación, así el señor de ríos y corrientes—el océano—tembló en todo su cuerpo por miedo.

Verse 71

विहाय सहजं धैर्यं भीरुत्वं समुपागमत् / ततः स्वरूपमास्थाय सर्वाभरणभूषितः

Abandonando su valor innato, cayó en la cobardía; luego, tomando su forma propia, se adornó con todas las joyas.

Verse 72

उत्तीर्यमाणः स्वजलं वरुणः प्रत्यदृश्यत / कृताञ्जलिः सार्वहस्तः प्रचेता भार्गवान्तिकम्

Varuṇa apareció al emerger de sus propias aguas; con las manos juntas, rindiendo homenaje con todos sus brazos, Pracetā (Varuṇa) se acercó al Bhārgava.

Verse 73

त्वरयाभ्यायायौ शीघ्रसायकाद्भीतभीतवत् / अभ्येत्याकृष्टधनुषः स तस्य चरणाब्जयोः

Atemorizado por las flechas veloces, acudió presuroso; al acercarse a Śrī Rama, que tenía el arco tensado, se postró a los pies de loto del Señor.

Verse 74

अब्रवीच्च भृशं भीतः संभ्रमाकुलिताक्षरम् / रक्ष मां भृगुशार्दूल कृपया शरणागतम्

Él, muy atemorizado, habló con palabras temblorosas por la confusión: “¡Oh Bhṛguśārdūla! Por compasión, protégeme; he venido a refugiarme.”

Verse 75

अपराधमिमं राम मया कृतमजानता / स्थितो ऽस्मि तव निर्देशेशाधि किं करवाणि वै

“¡Oh Rama! Esta falta la cometí sin saber. Estoy bajo tu mandato; dime, ¿qué debo hacer ahora?”