Adhyaya 45

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरोपाख्याने भार्गवचरिते चतुश्चत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४४// वसिष्ठ उवाच ततः कदाचिद्विपिने चतुरङ्गबलान्वितः / मृगयामगमच्छूरः शूरसेनादिभिः सह

Así concluye el capítulo cuadragésimo cuarto del Śrī Brahmāṇḍa Mahāpurāṇa, en la sección media proclamada por Vāyu, en el tercer Upoddhāta-pāda, dentro del relato de Sagara y la historia de Bhārgava. Dijo Vasiṣṭha: Luego, en cierta ocasión, aquel héroe, acompañado por el ejército de cuatro cuerpos, fue al bosque a cazar junto con Śūrasena y otros.

Verse 2

ते प्रविश्य महारण्यं हत्वा बहुविधान्मृगान् / जग्मुस्तृषार्त्ता मध्याह्ने सरितं नर्मदामनु

Ellos penetraron en la gran selva, abatieron muchas clases de ciervos y, atormentados por la sed, al mediodía se dirigieron al río Narmadā.

Verse 3

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च वारि नद्या गतश्रमाः / गच्छन्तो ददृशुर्मार्गो जमदग्नेरथाश्रमम्

Allí se bañaron y bebieron el agua del río, y su fatiga se disipó. Al continuar, vieron en el camino el āśrama de Jamadagni.

Verse 4

द्दष्ट्वाश्रमपदं रम्यं मुनीनागच्छतः पथि / कस्येदमिति पप्रच्छुर्भाविकर्मप्रचोदिताः

Al ver en el camino un hermoso lugar de ermita, los sabios, impulsados por el karma venidero, preguntaron: «¿De quién es esto?»

Verse 5

ते प्रोचुरतिशान्तात्मा जमदग्नेर्महातपाः / वसत्यस्मिन्सुतो यस्य रामः शस्त्रभृतां वरः

Respondieron: «Es del gran asceta Jamadagni, de alma sumamente serena; aquí mora su hijo Rama, el mejor entre los portadores de armas»

Verse 6

तछ्रुत्वा भीरभूत्तेषां रामनामानुकीर्त्तनात् / क्रोधं प्रसङ्यानृशंस्यं पूर्ववैरमनुस्मरन्

Al oírlo, con sólo entonarse el nombre de Rama quedaron sobrecogidos de temor; y, recordando la enemistad antigua, se inflamaron de ira despiadada.

Verse 7

अथ ते प्रोचुरन्योन्यं पितृहन्तुर्वधात्पितुः / वैर निर्यातनं किं तु करिष्यामो दिशाधुना

Entonces se dijeron unos a otros: «Por la muerte de nuestro padre, la enemistad contra el matador de padres debe cobrarse; pero ¿qué haremos ahora?»

Verse 8

इत्यक्त्वा खड्गहस्तास्ते संप्रविश्य तदाश्रमम् / प्रजाघ्निरे प्रयातेषु मुनिवीरेषु सर्वतः

Dicho esto, con espadas en mano irrumpieron en aquel eremitorio; y cuando los héroes ascetas se habían marchado por todas partes, dieron muerte (a los que allí estaban).

Verse 9

तं हत्वास्य शिरो हृत्वा निषादा इव निर्दयाः / प्रययुस्ते दुरात्मानः सबलाः स्वपुरीं प्रति

Habiéndolo matado y cortado su cabeza, esas almas malvadas, despiadadas como cazadores, partieron hacia su ciudad con su ejército.

Verse 10

पुत्रास्तस्य महात्मानौ दृष्ट्वा स्वपितरं हतम् / परिवार्य महाराज रुरुदुः शोककर्शिताः

Oh Gran Rey, al ver a su padre asesinado, sus nobles hijos lo rodearon y lloraron, consumidos por el dolor.

Verse 11

भर्त्तारं निहतं भूमौ पतितं वीक्ष्य रेणुका / पपात मूर्च्छिता सद्यो लतेवाशनिताडिता

Al ver a su esposo asesinado y caído en el suelo, Renuka cayó desmayada al instante, como una enredadera golpeada por un rayo.

Verse 12

सा स्वचेतसि संमूच्छ्य शोकपावकदीपिताः / दूरप्रनष्टसंज्ञेव सद्यः प्राणैर्व्ययुज्यत

Desmayada en su mente, inflamada por el fuego del dolor, inmediatamente se separó de su vida, como si su conciencia se hubiera perdido en la lejanía.

Verse 13

अनालपन्त्यां तस्यां तु संज्ञां याता हि ते पुनः / न्यपतन्मूर्च्छिता भूमौ निमग्नाः शोकसागरे

Al no responder ella, ellos recobraron el sentido, pero sumergidos en un océano de dolor, cayeron desmayados al suelo nuevamente.

Verse 14

ततस्तपोधना ये ऽन्ये तत्त पोवनवासिनः / समेत्याश्वासयामासुस्तुल्यदुःखाः सुतान्मुने

Entonces otros sabios, ricos en austeridad y moradores del bosque purificado, se reunieron y acudieron a consolar a aquellos hijos, afligidos por un dolor semejante, oh Muni.

Verse 15

सांत्व्यमाना मुनिगणैर्जामदग्न्या यथाविधि / आधक्षुर्वचसा तेषामग्नौ पित्रोः कलेवरे

Consolados por los grupos de sabios según el rito, los descendientes de Jamadagni, conforme a sus palabras, consumaron en el fuego los cuerpos del padre y de la madre.

Verse 16

चक्रुरेव तदूर्द्ध्वं वै यत्कर्त्तव्यमनन्तरम् / पित्रोर्मरणदुःखेन पीड्यमाना दिवानिशम्

Después hicieron de inmediato lo que correspondía hacer a continuación; y, por el dolor de la muerte de sus padres, quedaron oprimidos día y noche.

Verse 17

ततः काले गते रामः समानां द्वादशावधौ / निवृत्तस्तपसः सख्या सहागादाश्रमं पितुः

Luego, pasado el tiempo y cumplidos doce años, Rama cesó su austeridad y, junto con su compañero, se dirigió al āśrama de su padre.