Kāla-cakra and the Motions of the Sun, Moon, Stars, and Grahas
Bhāgavata Jyotiṣa Framework
अथ स एष आत्मा लोकानां द्यावापृथिव्योरन्तरेण नभोवलयस्य कालचक्रगतो द्वादश मासान् भुङ्क्ते राशिसंज्ञान् संवत्सरावयवान्मास: पक्षद्वयं दिवा नक्तं चेति सपादर्क्षद्वयमुपदिशन्ति यावता षष्ठमंशं भुञ्जीत स वै ऋतुरित्युपदिश्यते संवत्सरावयव: ॥ ५ ॥
atha sa eṣa ātmā lokānāṁ dyāv-āpṛthivyor antareṇa nabho-valayasya kālacakra-gato dvādaśa māsān bhuṅkte rāśi-saṁjñān saṁvatsarāvayavān māsaḥ pakṣa-dvayaṁ divā naktaṁ ceti sapādarkṣa-dvayam upadiśanti yāvatā ṣaṣṭham aṁśaṁ bhuñjīta sa vai ṛtur ity upadiśyate saṁvatsarāvayavaḥ.
El dios Sol—Nārāyaṇa/Viṣṇu, el alma de todos los mundos—se halla en el espacio entre el cielo y la tierra y, sobre la rueda del tiempo, recorre doce meses. Al entrar en contacto con los doce signos del zodíaco, asume doce nombres. El conjunto de esos doce meses se llama saṁvatsara, el año. Según el cómputo lunar, dos quincenas —creciente y menguante— forman un mes; para Pitṛloka ese mismo lapso es un día y una noche. Según el cómputo estelar, un mes equivale a dos y un cuarto constelaciones. Cuando el Sol viaja durante dos meses, se completa la sexta parte del año: eso se denomina ṛtu, una estación; así, las estaciones son miembros del cuerpo del año.
This verse explains that within the celestial sphere the luminary/time-marker moves through divisions of time—months, fortnights, day and night—showing how the cosmos is structured by the wheel of time.
Śukadeva Gosvāmī is instructing Mahārāja Parīkṣit about cosmic time divisions—months named by rāśis, months made of pakṣas and days/nights, and seasons as one-sixth of the year.
It encourages seeing time as sacred and ordered—using daily, fortnightly, and seasonal cycles for disciplined sādhana, gratitude, and remembrance of the Lord who governs time.