Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 9
Genealogies from Yayāti’s Sons to the Yadu Dynasty; Romapāda–Ṛṣyaśṛṅga; Kārtavīryārjuna; and the Rise of Yādava Branches
सुतो धर्मरथो यस्य जज्ञे चित्ररथोऽप्रजा: । रोमपाद इति ख्यातस्तस्मै दशरथ: सखा ॥ ७ ॥ शान्तां स्वकन्यां प्रायच्छदृष्यशृङ्ग उवाह याम् । देवेऽवर्षति यं रामा आनिन्युर्हरिणीसुतम् ॥ ८ ॥ नाट्यसङ्गीतवादित्रैर्विभ्रमालिङ्गनार्हणै: । स तु राज्ञोऽनपत्यस्य निरूप्येष्टिं मरुत्वते ॥ ९ ॥ प्रजामदाद् दशरथो येन लेभेऽप्रजा: प्रजा: । चतुरङ्गो रोमपादात् पृथुलाक्षस्तु तत्सुत: ॥ १० ॥
suto dharmaratho yasya jajñe citraratho ’prajāḥ romapāda iti khyātas tasmai daśarathaḥ sakhā
De Diviratha nació Dharmaratha; de él nació Citraratha, célebre como Romapāda. Romapāda no tenía descendencia, y por ello su amigo el mahārāja Daśaratha le entregó a su propia hija, Śāntā; y Śāntā se desposó con Ṛṣyaśṛṅga. Cuando los devas retuvieron la lluvia, Ṛṣyaśṛṅga fue atraído desde el bosque por danzas, teatro, cantos y músicas, y por abrazos y honores de cortesanas; al llegar él, la lluvia cayó. Luego celebró para Daśaratha el sacrificio putreṣṭi que concede hijos, y Daśaratha obtuvo hijos; y de Romapāda, por la gracia de Ṛṣyaśṛṅga, nació Caturaṅga, y de éste nació Pṛthulākṣa.
FAQs
This verse shows Ṛṣyaśṛṅga arranging a specific iṣṭi for a childless king, indicating that Vedic rites—when properly performed by qualified brāhmaṇas—were traditionally used to seek blessings like progeny.
Romapāda was without children, and Ṛṣyaśṛṅga, honored by the king, instituted an iṣṭi directed to the Maruts to remove that obstacle and invoke divine blessing.
It highlights the value of qualified guidance, sincere worship, and disciplined spiritual practice—seeking blessings through dharmic means rather than shortcuts or harm to others.