Shloka 14
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
Al oír el relato de Bhṛgu, los sabios quedaron asombrados; libres de toda duda, se convencieron aún más de que Viṣṇu es el Señor supremo. De Él proceden la paz y la ausencia de temor, los principios esenciales del dharma, el desapego unido al conocimiento, los ocho poderes del yoga místico y Su gloria, que limpia las impurezas del corazón. Él es llamado la meta suprema de los sādhus pacíficos y ecuánimes—los desinteresados que han abandonado toda violencia. Su forma más querida es la pureza del sattva, y los brāhmaṇas son Sus deidades venerables; los de intelecto agudo, establecidos en la paz interior, Lo adoran sin motivos egoístas.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :
FAQs
This verse states that true peace (śānti) and fearlessness (abhayam) arise from Lord Viṣṇu.
Because what they heard confirmed Viṣṇu’s supreme position, causing their uncertainty to dissolve and their faith to deepen.
Strengthen daily remembrance and devotion to Viṣṇu—letting spiritual shelter replace anxiety and indecision.