Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 51
Kṛṣṇa Arrives at Kuṇḍina and Abducts Rukmiṇī
Rukmiṇī-haraṇa Prelude
तां देवमायामिव धीरमोहिनीं सुमध्यमां कुण्डलमण्डिताननाम् । श्यामां नितम्बार्पितरत्नमेखलां व्यञ्जत्स्तनीं कुन्तलशङ्कितेक्षणाम् । शुचिस्मितां बिम्बफलाधरद्युति- शोणायमानद्विजकुन्दकुड्मलाम् ॥ ५१ ॥ पदा चलन्तीं कलहंसगामिनीं सिञ्जत्कलानूपुरधामशोभिना । विलोक्य वीरा मुमुहु: समागता यशस्विनस्तत्कृतहृच्छयार्दिता: ॥ ५२ ॥ यां वीक्ष्य ते नृपतयस्तदुदारहास- व्रीदावलोकहृतचेतस उज्झितास्त्रा: । पेतु: क्षितौ गजरथाश्वगता विमूढा यात्राच्छलेन हरयेऽर्पयतीं स्वशोभाम् ॥ ५३ ॥ सैवं शनैश्चलयती चलपद्मकोशौ प्राप्तिं तदा भगवत: प्रसमीक्षमाणा । उत्सार्य वामकरजैरलकानपाङ्गै: प्राप्तान् ह्रियैक्षत नृपान् ददृशेऽच्युतं च ॥ ५४ ॥ तां राजकन्यां रथमारुरुक्षतीं जहार कृष्णो द्विषतां समीक्षताम् ॥ ५५ ॥
tāṁ deva-māyām iva dhīra-mohinīṁ su-madhyamāṁ kuṇḍala-maṇḍitānanām śyāmāṁ nitambārpita-ratna-mekhalāṁ vyañjat-stanīṁ kuntala-śaṅkitekṣaṇām
Rukmiṇī apareció como la propia devamāyā del Señor, capaz de hechizar aun a los sobrios. Su cintura era esbelta, su rostro lucía pendientes, su tez era oscura y radiante; en las caderas llevaba un cinturón de gemas, sus pechos apenas brotaban y sus ojos parecían recelar de los mechones que se acercaban. Sonreía con pureza y dulzura: sus dientes, como capullos de jazmín, reflejaban el fulgor de sus labios rojos como bimba.
According to Śrīla Jīva Gosvāmī, Rukmiṇī was anxious that her locks of hair might impede her vision, since she was most eager to see her beloved Kṛṣṇa. The nondevotees, or demons, are bewildered at seeing the opulences of the Lord and think that His potency is meant for their gross sense gratification. But Rukmiṇī, an expansion of Kṛṣṇa’s internal pleasure potency, was meant for the Lord alone.