Kṛṣṇa Slays Kuvalayāpīḍa and Enters Kaṁsa’s Wrestling Arena
मल्लानामशनिर्नृणां नरवर: स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान्गोपानां स्वजनोऽसतां क्षितिभुजां शास्ता स्वपित्रो: शिशु: । मृत्युर्भोजपतेर्विराडविदुषां तत्त्वं परं योगिनांवृष्णीनां परदेवतेति विदितो रङ्गं गत: साग्रज: ॥ १७ ॥
mallānām aśanir nṛṇāṁ nara-varaḥ strīṇāṁ smaro mūrtimān gopānāṁ sva-jano ’satāṁ kṣiti-bhujāṁ śāstā sva-pitroḥ śiśuḥ mṛtyur bhoja-pater virāḍ aviduṣāṁ tattvaṁ paraṁ yogināṁ vṛṣṇīnāṁ para-devateti vidito raṅgaṁ gataḥ sāgrajaḥ
Cuando Kṛṣṇa entró en la arena con Su hermano mayor, cada grupo Lo vio de modo distinto: los luchadores como un rayo fulminante; los hombres de Mathurā como el mejor de los varones; las mujeres como Cupido en persona; los pastores como un pariente querido; los reyes impíos como un castigador; Sus padres como su niño; Kaṁsa, señor de los Bhojas, como la muerte; los necios como la forma universal; los yoguis como la Verdad Absoluta; y los Vṛṣṇis como su suprema Deidad adorable.
Śrīla Śrīdhara Svāmī quotes the following verse, which explains the ten attitudes toward Kṛṣṇa described here:
Because Kṛṣṇa is the Supreme Person, each observer perceived Him according to their inner disposition—fear, desire, love, ignorance, or spiritual realization—revealing both His līlā and His absolute nature.
Śukadeva Gosvāmī speaks this to Mahārāja Parīkṣit while narrating Kṛṣṇa’s Mathurā līlā, describing Kṛṣṇa and Balarāma entering Kaṁsa’s wrestling arena.
It teaches that our perception of God mirrors our consciousness; by cultivating bhakti—hearing, chanting, and serving—we learn to see Kṛṣṇa not as an object of fear or desire, but as our dearest Lord and the Supreme Truth.