Adhyaya 39

Verse 1

श्रीशुक उवाच सुखोपविष्ट: पर्यङ्के रामकृष्णोरुमानित: । लेभे मनोरथान्सर्वान्पथि यन् स चकार ह ॥ १ ॥

Dijo Śukadeva: Honrado grandemente por el Señor Balarāma y el Señor Kṛṣṇa, Akrūra, sentado cómodamente en un lecho, sintió que todos los anhelos que había concebido en el camino se habían cumplido.

Verse 2

किमलभ्यं भगवति प्रसन्ने श्रीनिकेतने । तथापि तत्परा राजन्न हि वाञ्छन्ति किञ्चन ॥ २ ॥

Oh rey, cuando Bhagavān, morada de Śrī (Lakṣmī), está complacido, ¿qué puede ser inalcanzable? Aun así, quienes se entregan a Su bhakti no le piden nada.

Verse 3

सायन्तनाशनं कृत्वा भगवान् देवकीसुत: । सुहृत्सु वृत्तं कंसस्य पप्रच्छान्यच्चिकीर्षितम् ॥ ३ ॥

Después de la cena, Bhagavān Śrī Kṛṣṇa, hijo de Devakī, preguntó a Akrūra cómo trataba Kaṁsa a sus queridos parientes y amigos, y qué más planeaba hacer el rey.

Verse 4

श्रीभगवानुवाच तात सौम्यागत: कच्च्त्स्विगतं भद्रमस्तु व: । अपि स्वज्ञातिबन्धूनामनमीवमनामयम् ॥ ४ ॥

El Señor Supremo dijo: Querido y apacible tío Akrūra, ¿llegaste con comodidad? Que toda buena fortuna sea tuya. ¿Nuestros amigos bienquerientes y nuestros parientes, cercanos y lejanos, están felices y con buena salud?

Verse 5

किं नु न: कुशलं पृच्छे एधमाने कुलामये । कंसे मातुलनाम्नाङ्ग स्वानां नस्तत्प्रजासु च ॥ ५ ॥

Pero, querido Akrūra, mientras Kaṁsa —esa enfermedad de nuestra familia que lleva el nombre de “tío materno”— siga prosperando, ¿por qué habría yo de preguntar por el bienestar de los nuestros y de sus súbditos?

Verse 6

अहो अस्मदभूद् भूरि पित्रोर्वृजिनमार्ययो: । यद्धेतो: पुत्रमरणं यद्धेतोर्बन्धनं तयो: ॥ ६ ॥

¡Miren cuánto sufrimiento he causado a mis inocentes padres! Por mi causa mataron a sus hijos y ellos mismos fueron encarcelados.

Verse 7

दिष्ट्याद्य दर्शनं स्वानां मह्यं व: सौम्य काङ्‌क्षितम् । सञ्जातं वर्ण्यतां तात तवागमनकारणम् ॥ ७ ॥

Por buena fortuna, hoy hemos cumplido Nuestro deseo de verte, Nuestro querido pariente. Oh gentil tío, por favor dinos por qué has venido.

Verse 8

श्रीशुक उवाच पृष्टो भगवता सर्वं वर्णयामास माधव: । वैरानुबन्धं यदुषु वसुदेववधोद्यमम् ॥ ८ ॥

Śukadeva Gosvāmī dijo: En respuesta a la petición del Señor Supremo, Akrūra, el descendiente de Madhu, describió toda la situación, incluyendo la enemistad del rey Kaṁsa hacia los Yadus y su intento de asesinar a Vasudeva.

Verse 9

यत्सन्देशो यदर्थं वा दूत: सम्प्रेषित: स्वयम् । यदुक्तं नारदेनास्य स्वजन्मानकदुन्दुभे: ॥ ९ ॥

Akrūra transmitió el mensaje que le habían enviado a entregar. También describió las verdaderas intenciones de Kaṁsa y cómo Nārada le había informado a Kaṁsa que Kṛṣṇa había nacido como hijo de Vasudeva.

Verse 10

श्रुत्वाक्रूरवच: कृष्णो बलश्च परवीरहा । प्रहस्य नन्दं पितरं राज्ञा दिष्टं विजज्ञतु: ॥ १० ॥

El Señor Kṛṣṇa y el Señor Balarāma, el vencedor de oponentes heroicos, se rieron al escuchar las palabras de Akrūra. Luego, los Señores informaron a Su padre, Nanda Mahārāja, sobre las órdenes del rey Kaṁsa.

Verse 11

गोपान् समादिशत्सोऽपि गृह्यतां सर्वगोरस: । उपायनानि गृह्णीध्वं युज्यन्तां शकटानि च ॥ ११ ॥ यास्याम: श्वो मधुपुरीं दास्यामो नृपते रसान् । द्रक्ष्याम: सुमहत्पर्व यान्ति जानपदा: किल । एवमाघोषयत् क्षत्रा नन्दगोप: स्वगोकुले ॥ १२ ॥

Nanda Maharaja hizo que el alguacil del poblado anunciara por todo Vraja: “Reúnan todos los productos de la leche (goras), tomen valiosos presentes y unzan los carros. Mañana iremos a Madhupurī (Mathurā), ofreceremos al rey estos manjares y contemplaremos una gran festividad; también van los habitantes de las regiones vecinas.”

Verse 12

गोपान् समादिशत्सोऽपि गृह्यतां सर्वगोरस: । उपायनानि गृह्णीध्वं युज्यन्तां शकटानि च ॥ ११ ॥ यास्याम: श्वो मधुपुरीं दास्यामो नृपते रसान् । द्रक्ष्याम: सुमहत्पर्व यान्ति जानपदा: किल । एवमाघोषयत् क्षत्रा नन्दगोप: स्वगोकुले ॥ १२ ॥

En Gokula, Nanda Gopa hizo anunciar: “Reúnan todo el goras, lleven ofrendas y preparen los carros. Mañana iremos a Madhupurī (Mathurā) para ofrecer al rey estos productos de leche y ver la gran festividad; se dice que también van los habitantes de los distritos.”

Verse 13

गोप्यस्तास्तदुपश्रुत्य बभूवुर्व्यथिता भृशम् । रामकृष्णौ पुरीं नेतुमक्रूरं व्रजमागतम् ॥ १३ ॥

Al oír que Akrūra había llegado a Vraja para llevar a Rāma y a Kṛṣṇa a la ciudad, las jóvenes gopīs quedaron profundamente afligidas.

Verse 14

काश्चित्तत्कृतहृत्तापश्वासम्‍लानमुखश्रिय: । स्रंसद्दुकूलवलयकेशग्रन्थ्यश्च काश्चन ॥ १४ ॥

Algunas gopīs sintieron tal ardor en el corazón que, al respirar con dificultad, se les desvaneció el brillo del rostro; otras, consumidas por la pena, dejaron flojos sus vestidos, brazaletes y trenzas.

Verse 15

अन्याश्च तदनुध्याननिवृत्ताशेषवृत्तय: । नाभ्यजानन्निमं लोकमात्मलोकं गता इव ॥ १५ ॥

Otras gopīs cesaron por completo las actividades de los sentidos y quedaron fijas en la meditación de Kṛṣṇa; perdieron toda conciencia del mundo exterior, como quienes alcanzan la realización del Ser.

Verse 16

स्मरन्त्यश्चापरा: शौरेरनुरागस्मितेरिता: । हृदिस्पृशश्चित्रपदा गिर: सम्मुमुहु: स्त्रिय: ॥ १६ ॥

Otras jóvenes se desmayaron tan sólo al recordar las palabras de Śauri (Kṛṣṇa): frases maravillosas, dichas con una sonrisa afectuosa, que tocaban profundamente el corazón de las muchachas.

Verse 17

गतिं सुललितां चेष्टां स्‍निग्धहासावलोकनम् । शोकापहानि नर्माणि प्रोद्दामचरितानि च ॥ १७ ॥ चिन्तयन्त्यो मुकुन्दस्य भीता विरहकातरा: । समेता: सङ्घश: प्रोचुरश्रुमुख्योऽच्युताशया: ॥ १८ ॥

Temiendo incluso la más breve separación de Mukunda, las gopīs recordaban su andar grácil, sus juegos, sus miradas sonrientes y afectuosas, sus bromas que disipaban la pena y sus hazañas heroicas; y, ante la gran separación inminente, quedaron fuera de sí por la angustia. Se reunieron en grupos y se hablaron unas a otras, con el rostro cubierto de lágrimas y la mente refugiada en Acyuta.

Verse 18

गतिं सुललितां चेष्टां स्‍निग्धहासावलोकनम् । शोकापहानि नर्माणि प्रोद्दामचरितानि च ॥ १७ ॥ चिन्तयन्त्यो मुकुन्दस्य भीता विरहकातरा: । समेता: सङ्घश: प्रोचुरश्रुमुख्योऽच्युताशया: ॥ १८ ॥

Atemorizadas por la idea del fiero de Mukunda, las gopīs meditaban en su andar delicado, sus juegos, sus miradas sonrientes y tiernas, sus bromas que disipaban la aflicción y sus hazañas impetuosas; y, pensando en la gran separación que se acercaba, se llenaron de desasosiego. Se reunieron en grupos, con el rostro cubierto de lágrimas y la mente aferrada a Acyuta, y se hablaron entre sí.

Verse 19

श्रीगोप्य ऊचु: अहो विधातस्तव न क्‍वचिद् दया संयोज्य मैत्र्या प्रणयेन देहिन: । तांश्चाकृतार्थान् वियुनङ्‌क्ष्यपार्थकं विक्रीडितं तेऽर्भकचेष्टितं यथा ॥ १९ ॥

Las gopīs dijeron: “¡Oh Providencia! No tienes compasión. Unes a los seres encarnados con amistad y amor, y luego, sin sentido, los separas antes de que cumplan sus anhelos. Tu juego caprichoso es como el juego de un niño.”

Verse 20

यस्त्वं प्रदर्श्यासितकुन्तलावृतं मुकुन्दवक्त्रं सुकपोलमुन्नसम् । शोकापनोदस्मितलेशसुन्दरं करोषि पारोक्ष्यमसाधु ते कृतम् ॥ २० ॥

Nos mostraste el rostro de Mukunda, enmarcado por cabellos oscuros, embellecido por finas mejillas y nariz elevada, y hermoseado por una leve sonrisa que disipa toda pena. Y ahora lo vuelves invisible: tu proceder no es bueno.

Verse 21

क्रूरस्त्वमक्रूरसमाख्यया स्म न- श्चक्षुर्हि दत्तं हरसे बताज्ञवत् । येनैकदेशेऽखिलसर्गसौष्ठवं त्वदीयमद्राक्ष्म वयं मधुद्विष: ॥ २१ ॥

¡Oh Providencia! Aunque vienes con el nombre de Akrūra, en verdad eres cruel, pues como un necio nos arrebatas lo que una vez nos diste: esos ojos con los que vimos, aun en un solo rasgo de la forma de Madhudviṣa, la perfección de toda tu creación.

Verse 22

न नन्दसूनु: क्षणभङ्गसौहृद: समीक्षते न: स्वकृतातुरा बत । विहाय गेहान् स्वजनान् सुतान्पतीं- स्तद्दास्यमद्धोपगता नवप्रिय: ॥ २२ ॥

¡Ay! El hijo de Nanda, que rompe en un instante los lazos de amor, ni siquiera nos mira de frente. Sometidas a Su dominio, abandonamos hogar, parientes, hijos y maridos sólo para servirle; pero Él siempre busca nuevas amantes.

Verse 23

सुखं प्रभाता रजनीयमाशिष: सत्या बभूवु: पुरयोषितां ध्रुवम् । या: संप्रविष्टस्य मुखं व्रजस्पते: पास्यन्त्यपाङ्गोत्कलितस्मितासवम् ॥ २३ ॥

El alba que seguirá a esta noche será, sin duda, dichosa para las mujeres de Mathurā. Sus anhelos se cumplirán, pues cuando el Señor de Vraja, Śrī Kṛṣṇa, entre en la ciudad, podrán beber de Su rostro el néctar de la sonrisa que brota de las comisuras de Sus ojos.

Verse 24

तासां मुकुन्दो मधुमञ्जुभाषितै- र्गृहीतचित्त: परवान् मनस्व्यपि । कथं पुनर्न: प्रतियास्यतेऽबला ग्राम्या: सलज्जस्मितविभ्रमैर्भ्रमन् ॥ २४ ॥

Oh gopīs, aunque nuestro Mukunda es inteligente y obediente a Sus padres, si su corazón queda cautivo por las palabras dulces como miel de las mujeres de Mathurā y se embelesa con sus sonrisas tímidas y seductoras, ¿cómo volverá a nosotras, sencillas muchachas del campo?

Verse 25

अद्य ध्रुवं तत्र द‍ृशो भविष्यते दाशार्हभोजान्धकवृष्णिसात्वताम् । महोत्सव: श्रीरमणं गुणास्पदं द्रक्ष्यन्ति ये चाध्वनि देवकीसुतम् ॥ २५ ॥

Hoy, en Mathurā, los Dāśārhas, Bhojas, Andhakas, Vṛṣṇis y Sātvatas tendrán, sin duda, un gran festival para los ojos al ver al hijo de Devakī. Y también lo tendrán todos los que lo contemplen en el camino hacia la ciudad, pues Él es el amado de la diosa de la fortuna y el depósito de todas las cualidades trascendentales.

Verse 26

मैतद्विधस्याकरुणस्य नाम भू- दक्रूर इत्येतदतीव दारुण: । योऽसावनाश्वास्य सुदु:खितं जनं प्रियात्प्रियं नेष्यति पारमध्वन: ॥ २६ ॥

¿Cómo puede llamarse ‘Akrūra’ quien obra sin compasión? Es cruel en extremo. Sin consolar a los afligidos moradores de Vraja, se lleva por el largo camino a Śrī Kṛṣṇa, más querido para nosotros que la propia vida.

Verse 27

अनार्द्रधीरेष समास्थितो रथं तमन्वमी च त्वरयन्ति दुर्मदा: । गोपा अनोभि: स्थविरैरुपेक्षितं दैवं च नोऽद्य प्रतिकूलमीहते ॥ २७ ॥

Kṛṣṇa, de corazón duro, ya ha subido al carro, y los necios pastores lo siguen apresurados en sus carretas de bueyes. Ni siquiera los ancianos dicen algo para detenerlo. Hoy el destino nos es adverso.

Verse 28

निवारयाम: समुपेत्य माधवं किं नोऽकरिष्यन् कुलवृद्धबान्धवा: । मुकुन्दसङ्गान्निमिषार्धदुस्त्यजाद् दैवेन विध्वंसितदीनचेतसाम् ॥ २८ ॥

Vayamos directamente a Mādhava y detengámoslo. ¿Qué podrían hacernos los ancianos de la familia y los parientes? No podemos renunciar a la compañía de Mukunda ni por medio parpadeo; y cuando el destino nos separa de Él, nuestros corazones ya están abatidos y destrozados.

Verse 29

यस्यानुरागललितस्मितवल्गुमन्त्र- लीलावलोकपरिरम्भणरासगोष्ठाम् । नीता: स्म न: क्षणमिव क्षणदा विना तं गोप्य: कथं न्वतितरेम तमो दुरन्तम् ॥ २९ ॥

Cuando Él nos llevó a la asamblea del rāsa, donde gozamos de sus sonrisas tiernas y amorosas, de sus dulces confidencias, de sus miradas juguetonas y de sus abrazos, muchas noches pasaron como si fueran un instante. Oh gopīs, ¿cómo cruzaremos la oscuridad interminable de su ausencia?

Verse 30

योऽह्न: क्षये व्रजमनन्तसख: परीतो गोपैर्विशन् खुररजश्छुरितालकस्रक् । वेणुं क्‍वणन् स्मितकटाक्षनिरीक्षणेन चित्तं क्षिणोत्यमुमृते नु कथं भवेम ॥ ३० ॥

¿Cómo podríamos vivir sin Kṛṣṇa, el amigo de Ananta, que al caer la tarde entraba en Vraja rodeado de los pastores, con el cabello y la guirnalda cubiertos del polvo levantado por los cascos de las vacas? Al sonar su flauta, robaba nuestro corazón con sus miradas de soslayo y su sonrisa.

Verse 31

श्रीशुक उवाच एवं ब्रुवाणा विरहातुरा भृशं व्रजस्त्रिय: कृष्णविषक्तमानसा: । विसृज्य लज्जां रुरुदु: स्म सुस्वरं गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ ३१ ॥

Dijo Śukadeva: Tras hablar así, las mujeres de Vraja, con la mente prendida a Kṛṣṇa, se agitaron intensamente por la inminente separación. Olvidando toda vergüenza, lloraron en alta voz: «¡Oh Govinda! ¡Oh Dāmodara! ¡Oh Mādhava!»

Verse 32

स्त्रीणामेवं रुदन्तीनामुदिते सवितर्यथ । अक्रूरश्चोदयामास कृतमैत्रादिको रथम् ॥ ३२ ॥

Mientras las gopīs lloraban así, salió el sol. Akrūra, tras cumplir su adoración matutina y otros deberes, comenzó a conducir el carro.

Verse 33

गोपास्तमन्वसज्जन्त नन्दाद्या: शकटैस्तत: । आदायोपायनं भूरि कुम्भान् गोरससम्भृतान् ॥ ३३ ॥

Luego los pastores, encabezados por Nanda Mahārāja, siguieron detrás del Señor Kṛṣṇa en sus carretas. Llevaban abundantes ofrendas para el rey, como vasijas de barro llenas de ghee y otros productos lácteos.

Verse 34

गोप्यश्च दयितं कृष्णमनुव्रज्यानुरञ्जिता: । प्रत्यादेशं भगवत: काङ्‌क्षन्त्यश्चावतस्थिरे ॥ ३४ ॥

Con sus miradas, el Señor Kṛṣṇa apaciguó un poco a las gopīs. Ellas lo siguieron por un trecho y luego se detuvieron, esperando recibir alguna instrucción del Bhagavān.

Verse 35

तास्तथा तप्यतीर्वीक्ष्य स्वप्रस्थाने यदूत्तम: । सान्त्वयामास सप्रेमैरायास्य इति दौत्यकै: ॥ ३५ ॥

Al partir, el mejor de los Yadus, Śrī Kṛṣṇa, vio a las gopīs consumirse así. Entonces las consoló con amor, enviando un mensajero con esta promesa: «Volveré».

Verse 36

यावदालक्ष्यते केतुर्यावद् रेणू रथस्य च । अनुप्रस्थापितात्मानो लेख्यानीवोपलक्षिता: ॥ ३६ ॥

Enviando su mente tras Kṛṣṇa, las gopīs quedaron inmóviles como figuras en una pintura. Permanecieron allí mientras se veía el estandarte sobre el carro, y aun hasta que dejó de verse el polvo levantado por las ruedas.

Verse 37

ता निराशा निववृतुर्गोविन्दविनिवर्तने । विशोका अहनी निन्युर्गायन्त्य: प्रियचेष्टितम् ॥ ३७ ॥

Sin esperanza de que Govinda regresara, las gopīs se dieron la vuelta. Llenas de pena, pasaron días y noches cantando las acciones y līlās de su amado.

Verse 38

भगवानपि सम्प्राप्तो रामाक्रूरयुतो नृप । रथेन वायुवेगेन कालिन्दीमघनाशिनीम् ॥ ३८ ॥

Oh rey, el Señor Supremo Śrī Kṛṣṇa, junto con Balarāma y Akrūra, viajando en el carro veloz como el viento, llegó al río Kālindī (Yamunā), destructor de los pecados.

Verse 39

तत्रोपस्पृश्य पानीयं पीत्वा मृष्टं मणिप्रभम् । वृक्षषण्डमुपव्रज्य सरामो रथमाविशत् ॥ ३९ ॥

Allí, para purificarse, tocó el agua y bebió con la mano aquella agua dulce, resplandeciente como joyas. Luego acercó el carro a una arboleda y volvió a subir, junto con Balarāma.

Verse 40

अक्रूरस्तावुपामन्‍त्र्य निवेश्य च रथोपरि । कालिन्द्या ह्रदमागत्य स्‍नानं विधिवदाचरत् ॥ ४० ॥

Akrūra pidió a los dos Señores que tomaran asiento en el carro. Luego, con Su permiso, fue a un estanque del Yamunā y se bañó conforme a la prescripción de las escrituras.

Verse 41

निमज्ज्य तस्मिन्सलिले जपन्ब्रह्म सनातनम् । तावेव दद‍ृशेऽक्रूरो रामकृष्णौ समन्वितौ ॥ ४१ ॥

Al sumergirse en el agua y recitar los mantras védicos eternos, Akrūra vio de pronto ante sí a Balarāma y a Śrī Kṛṣṇa juntos.

Verse 42

तौ रथस्थौ कथमिह सुतावानकदुन्दुभे: । तर्हि स्वित्स्यन्दने न स्त इत्युन्मज्ज्य व्यचष्ट स: ॥ ४२ ॥ तत्रापि च यथापूर्वमासीनौ पुनरेव स: । न्यमज्जद् दर्शनं यन्मे मृषा किं सलिले तयो: ॥ ४३ ॥

Akrūra pensó: “¿Cómo pueden los dos hijos de Ānakadundubhi, sentados en el carro, estar aquí de pie en el agua? Deben de haber dejado el carro.” Pero al salir del río, allí estaban en el carro, como antes. Preguntándose: “¿Fue ilusión la visión que tuve en el agua?”, Akrūra volvió a entrar en la poza.

Verse 43

तौ रथस्थौ कथमिह सुतावानकदुन्दुभे: । तर्हि स्वित्स्यन्दने न स्त इत्युन्मज्ज्य व्यचष्ट स: ॥ ४२ ॥ तत्रापि च यथापूर्वमासीनौ पुनरेव स: । न्यमज्जद् दर्शनं यन्मे मृषा किं सलिले तयो: ॥ ४३ ॥

Akrūra pensó: “¿Cómo pueden los dos hijos de Ānakadundubhi, sentados en el carro, estar aquí de pie en el agua? Deben de haber dejado el carro.” Pero al salir del río, allí estaban en el carro, como antes. Preguntándose: “¿Fue ilusión la visión que tuve en el agua?”, Akrūra volvió a entrar en la poza.

Verse 44

भूयस्तत्रापि सोऽद्राक्षीत्स्तूयमानमहीश्वरम् । सिद्धचारणगन्धर्वैरसुरैर्नतकन्धरै: ॥ ४४ ॥ सहस्रशिरसं देवं सहस्रफणमौलिनम् । नीलाम्बरं विसश्वेतं श‍ृङ्गै: श्वेतमिव स्थितम् ॥ ४५ ॥

Allí Akrūra volvió a ver a Ananta Śeṣa, señor de las serpientes y gran Soberano, recibiendo alabanzas de Siddhas, Cāraṇas, Gandharvas y de asuras que, con la cabeza inclinada, lo veneraban.

Verse 45

भूयस्तत्रापि सोऽद्राक्षीत्स्तूयमानमहीश्वरम् । सिद्धचारणगन्धर्वैरसुरैर्नतकन्धरै: ॥ ४४ ॥ सहस्रशिरसं देवं सहस्रफणमौलिनम् । नीलाम्बरं विसश्वेतं श‍ृङ्गै: श्वेतमिव स्थितम् ॥ ४५ ॥

Akrūra vio a aquella Deidad de mil cabezas, con mil capuchas y mil yelmos. Vestido de azul y de tez resplandeciente, blanca como las fibras del tallo del loto, parecía el monte Kailāsa, blanco y de innumerables cumbres.

Verse 46

तस्योत्सङ्गे घनश्यामं पीतकौशेयवाससम् । पुरुषं चतुर्भुजं शान्तं पद्मपत्रारुणेक्षणम् ॥ ४६ ॥ चारुप्रसन्नवदनं चारुहासनिरीक्षणम् । सुभ्रून्नसं चारुकर्णं सुकपोलारुणाधरम् ॥ ४७ ॥ प्रलम्बपीवरभुजं तुङ्गांसोर:स्थलश्रियम् । कम्बुकण्ठं निम्ननाभिं वलिमत्पल्लवोदरम् ॥ ४८ ॥

Entonces Akrūra vio a la Suprema Persona de Dios reposando en paz sobre el regazo de Ananta Śeṣa. Su tez era azul oscura como nube, vestía seda amarilla, tenía cuatro brazos y ojos rojizos como pétalos de loto.

Verse 47

तस्योत्सङ्गे घनश्यामं पीतकौशेयवाससम् । पुरुषं चतुर्भुजं शान्तं पद्मपत्रारुणेक्षणम् ॥ ४६ ॥ चारुप्रसन्नवदनं चारुहासनिरीक्षणम् । सुभ्रून्नसं चारुकर्णं सुकपोलारुणाधरम् ॥ ४७ ॥ प्रलम्बपीवरभुजं तुङ्गांसोर:स्थलश्रियम् । कम्बुकण्ठं निम्ननाभिं वलिमत्पल्लवोदरम् ॥ ४८ ॥

Su rostro era hermoso y sereno; su mirada iba acompañada de una sonrisa dulce y cautivadora. Sus cejas eran bellas, su nariz elevada, sus orejas bien formadas, sus mejillas suaves y sus labios rojizos.

Verse 48

तस्योत्सङ्गे घनश्यामं पीतकौशेयवाससम् । पुरुषं चतुर्भुजं शान्तं पद्मपत्रारुणेक्षणम् ॥ ४६ ॥ चारुप्रसन्नवदनं चारुहासनिरीक्षणम् । सुभ्रून्नसं चारुकर्णं सुकपोलारुणाधरम् ॥ ४७ ॥ प्रलम्बपीवरभुजं तुङ्गांसोर:स्थलश्रियम् । कम्बुकण्ठं निम्ननाभिं वलिमत्पल्लवोदरम् ॥ ४८ ॥

Sus brazos eran largos y robustos; sus hombros elevados y su amplio pecho resplandecían de belleza. Su cuello parecía una caracola, su ombligo era profundo y su vientre mostraba líneas como las de una hoja de baniano.

Verse 49

बृहत्कटितटश्रोणिकरभोरुद्वयान्वितम् । चारुजानुयुगं चारुजङ्घायुगलसंयुतम् ॥ ४९ ॥ तुङ्गगुल्फारुणनखव्रातदीधितिभिर्वृतम् । नवाङ्गुल्यङ्गुष्ठदलैर्विलसत् पादपङ्कजम् ॥ ५० ॥

Tenía anchas caderas y cintura; sus muslos eran como la trompa de un elefante, y sus rodillas y pantorrillas eran bien formadas y hermosas.

Verse 50

बृहत्कटितटश्रोणिकरभोरुद्वयान्वितम् । चारुजानुयुगं चारुजङ्घायुगलसंयुतम् ॥ ४९ ॥ तुङ्गगुल्फारुणनखव्रातदीधितिभिर्वृतम् । नवाङ्गुल्यङ्गुष्ठदलैर्विलसत् पादपङ्कजम् ॥ ५० ॥

Sus tobillos elevados eran hermosos, rodeados por el fulgor que irradiaban sus uñas. Con los nueve dedos y el pulgar como pétalos, sus pies de loto resplandecían con gracia.

Verse 51

सुमहार्हमणिव्रातकिरीटकटकाङ्गदै: । कटिसूत्रब्रह्मसूत्रहारनूपुरकुण्डलै: ॥ ५१ ॥ भ्राजमानं पद्मकरं शङ्खचक्रगदाधरम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ५२ ॥

Adornado con yelmo, brazaletes y ajorcas, todos cuajados de innumerables gemas preciosas, y también con ceñidor, cordón sagrado, collares, cascabeles en los tobillos y pendientes, el Señor resplandecía con fulgor deslumbrante. En una mano sostenía un loto, y en las otras el caracol, el disco y la maza; en su pecho brillaban la marca de Śrīvatsa, la gema Kaustubha y la guirnalda de flores del bosque (vanamālā).

Verse 52

सुमहार्हमणिव्रातकिरीटकटकाङ्गदै: । कटिसूत्रब्रह्मसूत्रहारनूपुरकुण्डलै: ॥ ५१ ॥ भ्राजमानं पद्मकरं शङ्खचक्रगदाधरम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं वनमालिनम् ॥ ५२ ॥

Él, el Señor de la flor de loto, portaba caracol, disco y maza; y con todas sus joyas de gemas inestimables se mostraba sumamente hermoso. En su pecho se veían la marca de Śrīvatsa y la resplandeciente gema Kaustubha, y en su cuello la sagrada guirnalda vanamālā.

Verse 53

सुनन्दनन्दप्रमुखै: पर्षदै: सनकादिभि: । सुरेशैर्ब्रह्मरुद्राद्यैर्नवभिश्च द्विजोत्तमै: ॥ ५३ ॥ प्रह्रादनारदवसुप्रमुखैर्भागवतोत्तमै: । स्तूयमानं पृथग्भावैर्वचोभिरमलात्मभि: ॥ ५४ ॥ श्रिया पुष्ट्या गिरा कान्त्या कीर्त्या तुष्ट्येलयोर्जया । विद्ययाविद्यया शक्त्या मायया च निषेवितम् ॥ ५५ ॥

Rodeando y adorando al Señor estaban Sunanda, Nanda y sus servidores íntimos; Sanaka y los demás Kumāras; Brahmā, Rudra y los principales devas; los nueve brāhmaṇas eminentes; y los más excelsos devotos bhāgavatas, encabezados por Prahlāda, Nārada y Vasu. Cada uno lo alababa con palabras santas, según su propio y singular ánimo devocional.

Verse 54

सुनन्दनन्दप्रमुखै: पर्षदै: सनकादिभि: । सुरेशैर्ब्रह्मरुद्राद्यैर्नवभिश्च द्विजोत्तमै: ॥ ५३ ॥ प्रह्रादनारदवसुप्रमुखैर्भागवतोत्तमै: । स्तूयमानं पृथग्भावैर्वचोभिरमलात्मभि: ॥ ५४ ॥ श्रिया पुष्ट्या गिरा कान्त्या कीर्त्या तुष्ट्येलयोर्जया । विद्ययाविद्यया शक्त्या मायया च निषेवितम् ॥ ५५ ॥

Aquellos grandes seres adoraban al Señor con palabras puras, cada cual según su propio ánimo devocional. Prahlāda, Nārada y los demás cantaban las virtudes del Señor conforme a su rasa particular, y todos juntos lo rodeaban, sirviendo al Parameśvara con reverencia.

Verse 55

सुनन्दनन्दप्रमुखै: पर्षदै: सनकादिभि: । सुरेशैर्ब्रह्मरुद्राद्यैर्नवभिश्च द्विजोत्तमै: ॥ ५३ ॥ प्रह्रादनारदवसुप्रमुखैर्भागवतोत्तमै: । स्तूयमानं पृथग्भावैर्वचोभिरमलात्मभि: ॥ ५४ ॥ श्रिया पुष्ट्या गिरा कान्त्या कीर्त्या तुष्ट्येलयोर्जया । विद्ययाविद्यया शक्त्या मायया च निषेवितम् ॥ ५५ ॥

En el séquito del Señor estaban Sus potencias internas: Śrī, Puṣṭi, Gīr, Kānti, Kīrti, Tuṣṭi, Ilā, Ūrjā y Jayā. También estaban Sus potencias materiales: Vidyā, Avidyā y Māyā; y Su potencia íntima de bienaventuranza, Śakti, que eternamente lo sirve.

Verse 56

विलोक्य सुभृशं प्रीतो भक्त्या परमया युत: । हृष्यत्तनूरुहो भावपरिक्लिन्नात्मलोचन: ॥ ५६ ॥ गिरा गद्गदयास्तौषीत् सत्त्वमालम्ब्य सात्वत: । प्रणम्य मूर्ध्नावहित: कृताञ्जलिपुट: शनै: ॥ ५७ ॥

Al contemplar todo aquello, el gran devoto Akrūra se llenó de inmensa dicha, unido a la bhakti suprema. Por el éxtasis espiritual se le erizaron los vellos del cuerpo y de sus ojos brotaron lágrimas que empaparon todo su ser. Logrando serenarse, inclinó la cabeza hasta el suelo en reverencia; luego, con las palmas juntas, y con la voz entrecortada por la emoción, comenzó a orar muy lentamente y con suma atención.

Verse 57

विलोक्य सुभृशं प्रीतो भक्त्या परमया युत: । हृष्यत्तनूरुहो भावपरिक्लिन्नात्मलोचन: ॥ ५६ ॥ गिरा गद्गदयास्तौषीत् सत्त्वमालम्ब्य सात्वत: । प्रणम्य मूर्ध्नावहित: कृताञ्जलिपुट: शनै: ॥ ५७ ॥

Akrūra, apoyándose en la firmeza de su ser, entonó alabanzas con voz entrecortada. Con la cabeza en tierra ofreció reverencia, y luego, con las manos juntas, comenzó a orar lentamente y con recogimiento.