Adhyaya 38

Verse 1

श्रीशुक उवाच अक्रूरोऽपि च तां रात्रिं मधुपुर्यां महामति: । उषित्वा रथमास्थाय प्रययौ नन्दगोकुलम् ॥ १ ॥

Śukadeva Gosvāmī dijo: Akrūra, de noble corazón, pasó aquella noche en la ciudad de Mathurā; luego subió a su carro y partió hacia el Gokula de Nanda Mahārāja.

Verse 2

गच्छन्पथि महाभागो भगवत्यम्बुजेक्षणे । भक्तिं परामुपगत एवमेतदचिन्तयत् ॥ २ ॥

Mientras avanzaba por el camino, el afortunado Akrūra se colmó de suprema devoción por el Bhagavān de ojos de loto, y comenzó a reflexionar así.

Verse 3

किं मयाचरितं भद्रं किं तप्तं परमं तप: । किं वाथाप्यर्हते दत्तं यद्‌‌द्रक्ष्याम्यद्य केशवम् ॥ ३ ॥

Akrūra pensó: ¿Qué obra piadosa he realizado, qué austeridad suprema he practicado, qué adoración o caridad he ofrecido, para que hoy pueda ver a Keśava?

Verse 4

ममैतद् दुर्लभं मन्य उत्तम:श्लोकदर्शनम् । विषयात्मनो यथा ब्रह्मकीर्तनं शूद्रजन्मन: ॥ ४ ॥

Como estoy absorto en el goce de los sentidos, considero muy difícil para mí obtener la visión del Señor Uttamaḥśloka, tal como a quien nace śūdra le es difícil recitar los mantras védicos.

Verse 5

मैवं ममाधमस्यापि स्यादेवाच्युतदर्शनम् । ह्रियमाण: कालनद्या क्‍वचित्तरति कश्चन ॥ ५ ॥

¡Basta de tales pensamientos! Incluso un caído como yo puede obtener la visión de Acyuta, pues el alma arrastrada por el río del tiempo a veces alcanza la orilla.

Verse 6

ममाद्यामङ्गलं नष्टं फलवांश्चैव मे भव: । यन्नमस्ये भगवतो योगिध्येयाङ्‍‍‍‍‍घ्रिपङ्कजम् ॥ ६ ॥

Hoy se ha destruido toda mi inauspiciosidad y mi nacimiento se ha vuelto fructífero, pues ofreceré reverencias a los pies de loto del Bhagavān, en los que meditan los yoguis.

Verse 7

कंसो बताद्याकृत मेऽत्यनुग्रहं द्रक्ष्येऽङ्‍‍‍‍‍घ्रिपद्मं प्रहितोऽमुना हरे: । कृतावतारस्य दुरत्ययं तम: पूर्वेऽतरन् यन्नखमण्डलत्विषा ॥ ७ ॥

En verdad, hoy el rey Kaṁsa me ha mostrado extrema misericordia al enviarme a ver los pies de loto de Hari, que ha descendido en este mundo. Por el fulgor de las uñas de Sus pies, muchos en el pasado atravesaron la oscuridad insuperable de la existencia material y alcanzaron la liberación.

Verse 8

यदर्चितं ब्रह्मभवादिभि: सुरै: श्रिया च देव्या मुनिभि: ससात्वतै: । गोचारणायानुचरैश्चरद्वने यद् गोपिकानां कुचकुङ्कुमाङ्कितम् ॥ ८ ॥

Esos pies de loto son adorados por Brahmā, Bhava (Śiva) y los demás devas, por la diosa Śrī (Lakṣmī), y también por los grandes sabios y los vaiṣṇavas. Con esos pies el Señor camina por el bosque pastoreando las vacas con Sus compañeros, y están ungidos con el kuṅkuma del pecho de las gopīs.

Verse 9

द्रक्ष्यामि नूनं सुकपोलनासिकं स्मितावलोकारुणकञ्जलोचनम् । मुखं मुकुन्दस्य गुडालकावृतं प्रदक्षिणं मे प्रचरन्ति वै मृगा: ॥ ९ ॥

Los ciervos pasan a mi derecha en señal propicia; por ello, sin duda veré el rostro del Señor Mukunda: mejillas y nariz hermosas, miradas sonrientes, ojos de loto rojizo y el rostro enmarcado por Sus rizos.

Verse 10

अप्यद्य विष्णोर्मनुजत्वमीयुषो भारावताराय भुवो निजेच्छया । लावण्यधाम्नो भवितोपलम्भनं मह्यं न न स्यात् फलमञ्जसा द‍ृश: ॥ १० ॥

Hoy veré a Viṣṇu, el Señor Supremo, morada de toda belleza, que por Su dulce voluntad ha asumido forma humana para aliviar la carga de la tierra; así, mis ojos alcanzarán sin duda la perfección de su destino.

Verse 11

य ईक्षिताहंरहितोऽप्यसत्सतो: स्वतेजसापास्ततमोभिदाभ्रम: । स्वमाययात्मन् रचितैस्तदीक्षया प्राणाक्षधीभि: सदनेष्वभीयते ॥ ११ ॥

Él es testigo de causa y efecto, y aun así está libre de la falsa identificación del ‘yo’ con ellos. Con Su potencia interna disipa la oscuridad de la separación y la confusión. Las almas que se manifiestan cuando Él posa Su mirada sobre Su energía creadora material lo perciben indirectamente en las funciones del prāṇa, los sentidos y la inteligencia.

Verse 12

यस्याखिलामीवहभि: सुमङ्गलै- र्वाचो विमिश्रा गुणकर्मजन्मभि: । प्राणन्ति शुम्भन्ति पुनन्ति वै जगत् यास्तद्विरक्ता: शवशोभना मता: ॥ १२ ॥

Las cualidades, obras y advenimientos del Señor Supremo son sumamente auspiciosos; las palabras que describen estos tres vivifican, embellecen y purifican el mundo, destruyendo el pecado y creando buena fortuna. En cambio, las palabras sin Sus glorias son como adornos sobre un cadáver.

Verse 13

स चावतीर्ण: किल सात्वतान्वये स्वसेतुपालामरवर्यशर्मकृत् । यशो वितन्वन् व्रज आस्त ईश्वरो गायन्ति देवा यदशेषमङ्गलम् ॥ १३ ॥

Ese mismo Señor Supremo ha descendido en la dinastía de los Sātvatas para deleitar a los excelsos semidioses que custodian el puente del dharma que Él estableció. Morando en Vraja, Él expande Su fama; los devas la cantan, y esa gloria trae auspicio sin fin para todos.

Verse 14

तं त्वद्य नूनं महतां गतिं गुरुं त्रैलोक्यकान्तं द‍ृशिमन्महोत्सवम् । रूपं दधानं श्रिय ईप्सितास्पदं द्रक्ष्ये ममासन्नुषस: सुदर्शना: ॥ १४ ॥

Hoy, sin duda, veré a Aquel que es la meta y el maestro de las grandes almas, la hermosura de los tres mundos y un júbilo para los ojos. Su forma personal es el refugio anhelado por Śrī Lakṣmī; ahora todos los amaneceres de mi vida se han vuelto auspiciosos.

Verse 15

अथावरूढ: सपदीशयो रथात् प्रधानपुंसोश्चरणं स्वलब्धये । धिया धृतं योगिभिरप्यहं ध्रुवं नमस्य आभ्यां च सखीन् वनौकस: ॥ १५ ॥

Luego bajaré de inmediato de mi carro y me postraré ante los pies de loto de Śrī Kṛṣṇa y Balarāma, las Supremas Personalidades de Dios. Esos mismos pies los grandes yogīs los sostienen en su mente al buscar la realización. También ofreceré reverencias a los amigos pastores del Señor y a todos los moradores de Vṛndāvana.

Verse 16

अप्यङ्‍‍‍‍‍घ्रिमूले पतितस्य मे विभु: शिरस्यधास्यन्निजहस्तपङ्कजम् । दत्ताभयं कालभुजाङ्गरंहसा प्रोद्वेजितानां शरणैषिणां नृणाम् ॥ १६ ॥

Y cuando yo caiga a Sus pies, el Señor todopoderoso pondrá Su mano de loto sobre mi cabeza. Para quienes buscan refugio en Él, turbados por la poderosa serpiente del tiempo, esa mano disipa todo temor.

Verse 17

समर्हणं यत्र निधाय कौशिक- स्तथा बलिश्चाप जगत्‍त्रयेन्द्रताम् । यद्वा विहारे व्रजयोषितां श्रमं स्पर्शेन सौगन्धिकगन्ध्यपानुदत् ॥ १७ ॥

Al ofrecer caridad a esa mano de loto, Purandara (Indra) y Kauśika, y también Bali, alcanzaron la dignidad de Indra, rey del cielo, en los tres mundos. Y en los pasatiempos del rāsa, esa misma mano—perfumada por el contacto con los rostros de las gopīs de Vraja—les secó el sudor y les quitó el cansancio.

Verse 18

न मय्युपैष्यत्यरिबुद्धिमच्युत: कंसस्य दूत: प्रहितोऽपि विश्वद‍ृक् । योऽन्तर्बहिश्चेतस एतदीहितं क्षेत्रज्ञ ईक्षत्यमलेन चक्षुषा ॥ १८ ॥

El Señor infalible no me considerará un enemigo, aunque Kaṁsa me haya enviado aquí como su mensajero. Pues el Señor omnisciente es el verdadero kṣetrajña, el conocedor del campo de este cuerpo, y con Su visión perfecta atestigua, por dentro y por fuera, todos los empeños del corazón del alma condicionada.

Verse 19

अप्यङ्‍‍‍‍‍घ्रिमूलेऽवहितं कृताञ्जलिं मामीक्षिता सस्मितमार्द्रया द‍ृशा । सपद्यपध्वस्तसमस्तकिल्बिषो वोढा मुदं वीतविशङ्क ऊर्जिताम् ॥ १९ ॥

Cuando yo permanezca postrado a Sus pies, con las palmas unidas y la mente fija, el Señor me mirará con una sonrisa amorosa y una mirada tierna y compasiva. Al instante se disiparán todas mis impurezas, cesarán mis dudas y sentiré el más intenso éxtasis espiritual.

Verse 20

सुहृत्तमं ज्ञातिमनन्यदैवतं दोर्भ्यां बृहद्‌भ्यां परिरप्स्यतेऽथ माम् । आत्मा हि तीर्थीक्रियते तदैव मे बन्धश्च कर्मात्मक उच्छ्वसित्यत: ॥ २० ॥

Reconociéndome como amigo íntimo y pariente, Śrī Kṛṣṇa me abrazará con Sus poderosos brazos. En ese mismo instante mi cuerpo quedará santificado y toda atadura material nacida del karma fructífero se reducirá a nada.

Verse 21

लब्ध्वाङ्गसङ्गं प्रणतं कृताञ्जलिं मां वक्ष्यतेऽक्रूर ततेत्युरुश्रवा: । तदा वयं जन्मभृतो महीयसा नैवाद‍ृतो यो धिगमुष्य जन्म तत् ॥ २१ ॥

Tras ser abrazado por el Señor Kṛṣṇa, célebre en todas partes, me quedaré ante Él con la cabeza inclinada y las manos juntas. Entonces me dirá: «Mi querido Akrūra». En ese mismo instante se cumplirá el propósito de mi vida; en verdad es lamentable la vida de quien no es reconocido por el Supremo.

Verse 22

न तस्य कश्चिद् दयित: सुहृत्तमो न चाप्रियो द्वेष्य उपेक्ष्य एव वा । तथापि भक्तान् भजते यथा तथा सुरद्रुमो यद्वदुपाश्रितोऽर्थद: ॥ २२ ॥

El Señor Supremo no tiene favorito ni amigo más querido, ni considera a nadie indeseable, detestable o digno de ser ignorado. Aun así, responde amorosamente a Sus devotos según la manera en que lo adoran, tal como los árboles celestiales conceden los deseos de quien se acerca a ellos.

Verse 23

किं चाग्रजो मावनतं यदूत्तम: स्मयन् परिष्वज्य गृहीतमञ्जलौ । गृहं प्रवेष्याप्तसमस्तसत्कृतं सम्प्रक्ष्यते कंसकृतं स्वबन्धुषु ॥ २३ ॥

Y entonces el hermano mayor de Kṛṣṇa, Balarāma, el más excelso de los Yadus, tomará mis manos unidas aunque yo siga inclinado, sonreirá y me abrazará. Luego me llevará a su casa, me honrará con todos los ritos de bienvenida y me preguntará cómo Kaṁsa está tratando a sus familiares.

Verse 24

श्रीशुक उवाच इति सञ्चिन्तयन्कृष्णं श्वफल्कतनयोऽध्वनि । रथेन गोकुलं प्राप्त: सूर्यश्चास्तगिरिं नृप ॥ २४ ॥

Śrī Śukadeva dijo: Oh rey, mientras viajaba, Akrūra, hijo de Śvaphalka, meditaba hondamente en Śrī Kṛṣṇa; y en su carro llegó a Gokula cuando el sol empezaba a ponerse.

Verse 25

पदानि तस्याखिललोकपाल- किरीटजुष्टामलपादरेणो: । ददर्श गोष्ठे क्षितिकौतुकानि विलक्षितान्यब्जयवाङ्कुशाद्यै: ॥ २५ ॥

En el pastizal de los vaqueros, Akrūra vio las huellas de aquellos pies cuyo polvo puro los regentes de todos los mundos llevan sobre sus coronas. Marcadas con loto, grano de cebada y aguijón de elefante, esas huellas embellecían la tierra con maravilla.

Verse 26

तद्दर्शनाह्लादविवृद्धसम्भ्रम: प्रेम्णोर्ध्वरोमाश्रुकलाकुलेक्षण: । रथादवस्कन्द्य स तेष्वचेष्टत प्रभोरमून्यङ्‍‍‍‍‍घ्रिरजांस्यहो इति ॥ २६ ॥

Al ver las huellas del Señor, su éxtasis creció hasta la conmoción; por amor puro se le erizaron los vellos y sus ojos se colmaron de lágrimas. Saltó del carro y se revolcó entre aquellas huellas, exclamando: «¡Ah, éste es el polvo de los pies de mi Señor!»

Verse 27

देहंभृतामियानर्थो हित्वा दम्भं भियं शुचम् । सन्देशाद् यो हरेर्लिङ्गदर्शनश्रवणादिभि: ॥ २७ ॥

La meta suprema de la vida para todos los seres encarnados es este éxtasis: dejar orgullo, temor y aflicción, y absorberse en ver, oír y cantar aquello que recuerda a Hari, tal como Akrūra lo vivió al recibir la orden de Kaṁsa.

Verse 28

ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भ‍ुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्‍‍‍‍‍घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्‍नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥

Entonces Akrūra vio en Vraja a Kṛṣṇa y a Balarāma, yendo a ordeñar las vacas. Kṛṣṇa vestía de amarillo y Balarāma de azul; Sus ojos eran como lotos otoñales. Eran dos jóvenes de brazos poderosos, refugio de Śrī: uno de tez azul oscura y el otro blanca; de rostro hermoso, los más bellos de todos, y con andar de elefantes jóvenes. Con miradas sonrientes y compasivas, embellecían el pastizal con las huellas de Sus pies, marcadas con estandarte, rayo, aguijón y loto. Sus pasatiempos eran magnánimos y encantadores; llevaban collares y guirnaldas del bosque, Sus cuerpos ungidos con fragancias auspiciosas, recién bañados y vestidos con ropas inmaculadas. Eran las Personas Supremas primordiales, causa y señores del universo, descendidas para el bien de la tierra como Keśava y Bala. Oh rey Parīkṣit, con Su fulgor disipaban la oscuridad en todas direcciones, como dos montañas—una de esmeralda y otra de plata—adornadas con oro.

Verse 29

ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भ‍ुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्‍‍‍‍‍घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्‍नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥

Akrūra vio entonces a Śrī Kṛṣṇa y a Balarāma en Vraja, yendo a ordeñar las vacas. Kṛṣṇa vestía de amarillo y Balarāma de azul; Sus ojos eran como lotos del otoño. Eran dos jóvenes de brazos poderosos, morada de Śrī (Lakṣmī): uno de tez azul oscura y el otro de tez blanca; de rostros hermosos, los más bellos de todos, y con andar de elefantes jóvenes. Con miradas y sonrisas compasivas, embellecían el pastizal con las huellas de Sus pies, marcadas con estandarte, rayo, aguijón y loto. Los dos Señores, de juegos magnánimos y encantadores, llevaban collares de gemas y guirnaldas, estaban ungidos con fragancias auspiciosas, recién bañados y vestidos con ropas inmaculadas. Eran las Personas Supremas primordiales, causa y dueños del universo, descendidas para el bien de la tierra como Keśava y Balarāma. Oh rey Parīkṣit, con Su fulgor disipaban la oscuridad en todas direcciones, como dos montañas —una de esmeralda y otra de plata— engalanadas con oro.

Verse 30

ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भ‍ुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्‍‍‍‍‍घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्‍नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥

Con Sus pies marcados por estandarte, rayo, aguijón y loto, aquellos dos grandes seres embellecían Vraja. Mirando en torno con sonrisas compasivas, así los vio Akrūra: Kṛṣṇa y Balarāma.

Verse 31

ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भ‍ुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्‍‍‍‍‍घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्‍नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥

Los dos Señores, de pasatiempos magnánimos y encantadores, llevaban guirnaldas y la vanamālā; Sus cuerpos estaban ungidos con fragancias auspiciosas, acababan de bañarse y vestían ropas sin mancha. Akrūra los vio adornados con collares de gemas y flores.

Verse 32

ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भ‍ुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्‍‍‍‍‍घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्‍नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥

Ellos eran las Personas Supremas primordiales, causa y señores del universo. Para el bien de la tierra habían descendido, por Su propia porción, como Balarāma y Keśava (Kṛṣṇa); así los contempló Akrūra.

Verse 33

ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भ‍ुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्‍‍‍‍‍घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्‍नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥

Oh rey Parīkṣit, con Su propia luz disipaban la oscuridad en todas direcciones. Parecían dos montañas engalanadas con oro: una de esmeralda y otra de plata.

Verse 34

रथात्तूर्णमवप्लुत्य सोऽक्रूर: स्‍नेहविह्वल: । पपात चरणोपान्ते दण्डवद् रामकृष्णयो: ॥ ३४ ॥

Akrūra, sobrecogido por el afecto devocional, saltó pronto del carro y cayó a los pies de Kṛṣṇa y Balarāma, postrándose como un báculo.

Verse 35

भगवद् दर्शनाह्लादबाष्पपर्याकुलेक्षण: । पुलकाचिताङ्ग औत्कण्ठ्यात्स्वाख्याने नाशकन्नृप ॥ ३५ ॥

El gozo de ver al Bhagavān inundó los ojos de Akrūra de lágrimas y cubrió su cuerpo de estremecimientos extáticos; por su ansia, no pudo ni presentarse, oh Rey.

Verse 36

भगवांस्तमभिप्रेत्य रथाङ्गाङ्कितपाणिना । परिरेभेऽभ्युपाकृष्य प्रीत: प्रणतवत्सल: ॥ ३६ ॥

Al reconocer a Akrūra, el Señor Kṛṣṇa lo atrajo hacia Sí con Su mano marcada con el signo de la rueda y, complacido, lo abrazó; pues Él es siempre benigno con los devotos rendidos.

Verse 37

सङ्कर्षणश्च प्रणतमुपगुह्य महामना: । गृहीत्वा पाणिना पाणी अनत्सानुजो गृहम् ॥ ३७ ॥ पृष्ट्वाथ स्वागतं तस्मै निवेद्य च वरासनम् । प्रक्षाल्य विधिवत् पादौ मधुपर्कार्हणमाहरत् ॥ ३८ ॥

El magnánimo Saṅkarṣaṇa (Balarāma) abrazó a Akrūra, que estaba inclinado, tomó sus manos juntas y, junto con Śrī Kṛṣṇa, lo condujo a Su casa.

Verse 38

सङ्कर्षणश्च प्रणतमुपगुह्य महामना: । गृहीत्वा पाणिना पाणी अनत्सानुजो गृहम् ॥ ३७ ॥ पृष्ट्वाथ स्वागतं तस्मै निवेद्य च वरासनम् । प्रक्षाल्य विधिवत् पादौ मधुपर्कार्हणमाहरत् ॥ ३८ ॥

Luego Balarāma le preguntó por el bienestar de su viaje y le dio la bienvenida; le ofreció un asiento excelente, lavó sus pies según la norma de las escrituras y, con respeto, le sirvió madhuparka: leche con miel.

Verse 39

निवेद्य गां चातिथये संवाह्य श्रान्तमादृत: । अन्नं बहुगुणं मेध्यं श्रद्धयोपाहरद् विभु: ॥ ३९ ॥

El todopoderoso Señor Balarama obsequió a Akrura con una vaca, masajeó sus pies para aliviar su fatiga y luego, con gran respeto y fe, le sirvió alimentos puros y deliciosos de variados sabores.

Verse 40

तस्मै भुक्तवते प्रीत्या राम: परमधर्मवित् । मखवासैर्गन्धमाल्यै: परां प्रीतिं व्यधात्पुन: ॥ ४० ॥

Cuando Akrura hubo comido a su satisfacción, el Señor Balarama, conocedor supremo de los deberes religiosos, le ofreció hierbas aromáticas para endulzar la boca, junto con fragancias y guirnaldas de flores. Así, Akrura disfrutó una vez más del placer supremo.

Verse 41

पप्रच्छ सत्कृतं नन्द: कथं स्थ निरनुग्रहे । कंसे जीवति दाशार्ह सौनपाला इवावय: ॥ ४१ ॥

Nanda Maharaja preguntó a Akrura: Oh descendiente de Dasarha, ¿cómo logran mantenerse todos ustedes mientras ese despiadado Kamsa sigue vivo? Son como ovejas bajo el cuidado de un carnicero.

Verse 42

योऽवधीत्स्वस्वसुस्तोकान्क्रोशन्त्या असुतृप्खल: । किं नु स्वित्तत्प्रजानां व: कुशलं विमृशामहे ॥ ४२ ॥

Ese cruel y egoísta Kamsa asesinó a los bebés de su propia hermana en su presencia, incluso mientras ella lloraba de angustia. Entonces, ¿por qué deberíamos siquiera preguntar por el bienestar de ustedes, sus súbditos?

Verse 43

इत्थं सूनृतया वाचा नन्देन सुसभाजित: । अक्रूर: परिपृष्टेन जहावध्वपरिश्रमम् ॥ ४३ ॥

Honrado por Nanda Maharaja con estas verdaderas y agradables palabras de indagación, Akrura olvidó la fatiga de su viaje.