कर्कोटक-उपदेशः
Karkoṭaka’s Counsel and Nala’s Concealment
तां क्रन्दमानामत्यर्थ कुररीमिव वाशतीम् | करुणं बहु शोचन्तीं विलपन्तीं मुहुर्मुहु:,वह कुररी पक्षीकी भाँति जोर-जोरसे करुण क्रन्दन कर रही थी और अत्यन्त शोक करती हुई बार-बार विलाप कर रही थी। वहाँसे थोड़ी ही दूरपर एक विशालकाय भूखा अजगर बैठा था। उसने बार-बार चक्कर लगाती सहसा निकट आयी हुई भीमकुमारी दमयन्तीको (पैरोंकी ओरसे) निगलना आरम्भ कर दिया
tāṃ krandamānām atyarthaṃ kurarīm iva vāśatīm | karuṇaṃ bahu śocantīṃ vilapantīṃ muhur muhuḥ ||
She cried out with fierce intensity, wailing like a kurarī-bird. Overcome by compassion-worthy grief, she lamented again and again. (In the surrounding narrative, not far from there a huge, starving python lay in wait and began to swallow Damayantī from her feet as she came near.)
ब॒हृदश्चव उवाच