देवासुरमनुष्याश्न गन्धर्वोरगराक्षसा: । अस्मिन् युद्धे सुसंक्रुद्धा हनिष्यन्ति परस्परम्,'राजन्! इसके सिवा एक और उदाहरण लीजिये। एक समय प्रजापति ब्रह्माजीने जो बात कही थी, वही बता रहा हूँ। देवता और असुर युद्धके लिये मोर्चे बाँधकर खड़े थे। सबके अस्त्र-शस्त्र प्रहारके लिये ऊपर उठ गये थे। सारा संसार दो भागोंमें बँटकर विनाशके गर्तमें गिरना चाहता था। भारत! उस अवस्थामें सृष्टिकी रचना करनेवाले लोकभावन भगवान् ब्रह्माजीने स्पष्टरूपसे बता दिया कि इस युद्धमें दानवोंसहित दैत्यों तथा असुरोंकी पराजय होगी। आदित्य, वसु तथा रुद्र आदि देवता विजयी होंगे। देवता, असुर, मनुष्य, गन्धर्व, नाग तथा राक्षस--ये युद्धमें अत्यन्त कुपित होकर एक-दूसरेका वध करेंगे
devāsura-manuṣyāś ca gandharvoraga-rākṣasāḥ | asmin yuddhe susaṃkruddhā haniṣyanti parasparam ||
Vaiśaṃpāyana said: “Gods, Asuras, human beings, Gandharvas, Nāgas, and Rākṣasas—enraged beyond measure—will, in this war, slay one another.”
वैशम्पायन उवाच
When rage governs a conflict, it becomes indiscriminate and self-consuming: all sides and even multiple orders of beings are driven toward mutual slaughter. The verse highlights the ethical danger of anger as a force that erodes restraint (dharma) and multiplies suffering.
Vaiśaṃpāyana describes a war scenario in which Devas, Asuras, humans, Gandharvas, Nāgas, and Rākṣasas, inflamed with fury, engage in reciprocal killing. It functions as a grim illustration of how war escalates into universal, mutual destruction.