Shloka 34
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
वृत्तं यस्य श्लाघनीयं मनुष्या: सन््तो विद्वांसो$र्हयन्त्यर्हणीयम् । स्वर्ग जित्वा वीरलोकानवाप्य सिद्धि प्राप्त: पुण्यकीर्तिर्महात्मा,'साधु एवं विद्वान् पुरुष उनके स्पृहणीय एवं आदरणीय चरित्रकी सदा भूरि-भूरि प्रशंसा करते हैं। पुण्यकीर्ति महामना हयग्रीवने स्वर्गलोक जीतकर वीरोंको मिलनेवाले लोकोंमें पहुँचकर उत्तम सिद्धि प्राप्त कर ली'
vṛttaṃ yasya ślāghanīyaṃ manuṣyāḥ santaḥ vidvāṃso 'rhayanty arhaṇīyam | svargaṃ jitvā vīralokān avāpya siddhiṃ prāptaḥ puṇyakīrtir mahātmā ||
Vaiśaṃpāyana said: “His conduct is worthy of praise; virtuous and learned people continually honor what deserves honor in him. Having conquered heaven and attained the worlds granted to heroes, that great-souled one—of holy fame—has reached the highest fulfillment.”
वैशम्पायन उवाच