Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
सर्वलोकात् परं मत्वा जगाम मनसा हरिम् । अप्रमेयं महाबाहुं कामाज्जातमजं नृषु,तदनन्तर मनको वशमें रखनेवाले महाबुद्धिमान् राजा युधिष्लिरने सम्पूर्ण लोकोंके हितकी इच्छासे पुनः: इस विषयपर मन-ही-मन विचार किया--'जो बुद्धिमान् अपनी शक्ति और साधनोंको देखकर तथा देश, काल, आय और व्ययको बुद्धिके द्वारा भलीभाँति समझ करके कार्य आरम्भ करता है, वह कष्टमें नहीं पड़ता। केवल अपने ही निश्चयसे यज्ञका आरम्भ नहीं किया जाता।” ऐसा समझकर यत्नपूर्वक कार्यभार वहन करनेवाले युधिष्छिरने उस कार्यके विषयमें पूर्ण निश्चय करनेके लिये जनार्दन भगवान् श्रीकृष्णको ही सब लोगोंसे उत्तम माना और वे मन-ही-मन उन अप्रमेय महाबाहु श्रीहरिकी शरणमें गये, जो अजन्मा होते हुए भी धर्म एवं साधु पुरुषोंकी रक्षा आदिकी इच्छासे मनुष्यलोकमें अवतीर्ण हुए थे
sarvalokāt paraṁ matvā jagāma manasā harim | aprameyaṁ mahābāhuṁ kāmāj jātam ajaṁ nṛṣu ||
Considering Hari to be higher than all the worlds, he turned to Him in his mind. He sought refuge in that immeasurable, mighty-armed Lord—unborn, yet appearing among men by His own will—thereby placing the coming decision under divine guidance rather than mere personal resolve.
वैशम्पायन उवाच
Major undertakings should not rest on mere personal determination; one should seek higher guidance and act with humility, recognizing the Lord as supreme and immeasurable, and aligning plans with dharma.
The narrator describes a mental turning toward Hari: the decision-maker (in context, Yudhiṣṭhira) regards Kṛṣṇa as superior to all and inwardly takes refuge in Him, acknowledging the paradox of the Lord being unborn yet manifesting among humans by His own will.