तदनन्तर नर-नारायणस्वरूप अर्जुन और श्रीकृष्णने उस नारायणास्त्रकी शान्तिके लिये भीमसेनको और उनके सम्पूर्ण अस्त्र-शस्त्रोंको बलपूर्वक रथसे नीचे खींचा ।। 74] ॥ १७४ आकृष्यमाण: कौन्तेयो नदत्येव महारवम् | वर्धते चैव तदू घोरें द्रौणेरस्त्रं सुदुर्जयम्,खींचे जाते समय कुन्तीकुमार भीमसेन और भी जोर-जोरसे गर्जना करने लगे। इससे अश्वत्थामाका वह परम दुर्जय घोर अस्त्र और भी बढ़ने लगा
tadanantaraṃ nara-nārāyaṇasvarūpau arjunaḥ śrīkṛṣṇaś ca tasya nārāyaṇāstrasya śāntyai bhīmasenaṃ tasya sarvāṇi cāstra-śastrāṇi balāt rathād avākṛṣya | ākṛṣyamāṇaḥ kaunteyo nadatyeva mahāravam | vardhate caiva tadā ghoraṃ drauṇer astraṃ sudurjayam ||
Sañjaya said: “Thereafter, Arjuna and Śrī Kṛṣṇa—manifesting the form and resolve of Nara and Nārāyaṇa—forcefully dragged Bhīmasena down from the chariot, along with all his weapons, to pacify the Nārāyaṇāstra. As the son of Kuntī was being pulled away, he roared all the more loudly; and by that defiant outcry, Aśvatthāmā’s dreadful and nearly unconquerable weapon only swelled in power.”
संजय उवाच