स हतो द्रौपदेयेन पाउ्चाल्येन शिखण्डिना । रणभूमिमें देवव्रत भीष्मका मारा जाना मुझे बारंबार असह् हो उठता है। जो भीष्म पूर्वकालमें जमदग्निनन्दन परशुरामके दिव्यास्त्रोंद्रार भी नहीं मारे जा सके, वे ही द्रपदकुमार पांचालदेशीय शिखण्डीके हाथसे मारे गये; यह कितने दुःखकी बात है ।। ६६ || संजय उवाच सायाह्वे निहतो भूमौ धार्तराष्ट्रानू विषादयन्
sa hataḥ draupadeyena pāñcālyena śikhaṇḍinā | raṇabhūmau devavrato bhīṣmasya māraṇaṃ me bāhuśo 'sahyaṃ bhavati | yo bhīṣmaḥ pūrvakāle jamadagninandana-parāśurāmasya divyāstrair api na nihato 'bhavat, sa eva drupadakumāra-pāñcāladeśīya-śikhaṇḍinaḥ hastena nihataḥ—kati duḥkhasya viṣayaḥ || sañjaya uvāca: sāyāhne nihato bhūmau dhārtarāṣṭrān anu viṣādayan |
Sanjaya said: “He—Devavrata Bhīṣma—was struck down on the battlefield by the son of Drupada, the Panchala prince Shikhaṇḍin. Again and again I find it unbearable that Bhīṣma has been slain: the very Bhīṣma whom, in former times, even the divine weapons of Paraśurāma, son of Jamadagni, could not kill—he has now fallen by the hand of Shikhaṇḍin. What a cause of grief this is. In the late afternoon he lay fallen on the ground, casting the sons of Dhṛtarāṣṭra into despair.”
संजय उवाच