Verse 11
Kshurika
ततो रक्तोत्पलाभासं पुरुषायतनं महत् । दहरं पुण्डरीकं तद्वेदान्तेषु निगद्यते ॥ तद्भित्त्वा कण्ठमायाति तां नाडीं पूरयन् यतः । मनसस्तु क्षुरं गृह्य सुतीक्ष्णं बुद्धिनिर्मलम् ॥११॥
ततः । रक्त-उत्पल-आभासम् । पुरुष-आयतनम् । महत् । दहरम् । पुण्डरीकम् । तत् । वेदान्तेषु । निगद्यते ॥ तत् । भित्त्वा । कण्ठम् । आयाति । ताम् । नाडीम् । पूरयन् । यतः ॥ मनसः । तु । क्षुरम् । गृह्य । सु-तीक्ष्णम् । बुद्धि-निर्मलम् ॥
tato raktotpalābhāsaṃ puruṣāyatanaṃ mahat | daharaṃ puṇḍarīkaṃ tad vedānteṣu nigadyate || tad bhittvā kaṇṭham āyāti tāṃ nāḍīṃ pūrayan yataḥ | manasas tu kṣuraṃ gṛhya su-tīkṣṇaṃ buddhi-nirmalam ||11||
Dann ist da die große Wohnstatt des Puruṣa, einem roten Lotus gleich — der kleine Lotus, von dem die Vedāntas sprechen. Nachdem man ihn durchdrungen hat, erreicht man die Kehle und füllt von dort jene Nāḍī. Nimm den Geist als Rasiermesser, überaus scharf und durch Buddhi gereinigt, und schreite fort.
Then (there is) the great abode of the Person, resembling a red lotus—the small lotus spoken of in the Vedāntas. Having pierced it, (one) reaches the throat, filling that nāḍī from there. Taking the mind as a razor, exceedingly sharp and purified by the intellect (one proceeds).