तत्र नित्यं तपः कुर्वन्स्तौति नित्यं पितामहम् । स निर्विण्णो मुनिश्रेष्ठः प्राणानां धारणे हरे
tatra nityaṃ tapaḥ kurvanstauti nityaṃ pitāmaham | sa nirviṇṇo muniśreṣṭhaḥ prāṇānāṃ dhāraṇe hare
Dort übt er täglich Tapas und preist täglich Pitāmaha (Brahmā). Dieser beste der Munis, des bloßen Tragens der Lebenshauche überdrüssig, ist entsagt geworden, o Hari.
Bṛhaspati (continuing; addressing ‘Hari’ within the narrative as given in the verse)
Tirtha: Puṣkara
Type: kshetra
Listener: (Contextual) Śaunaka and sages at Naimiṣāraṇya / tīrtha-inquirer (frame typical)
Scene: An aged ascetic in a quiet forest hermitage performs daily austerities and hymns to Brahmā, his face serene yet detached, breath held in disciplined prāṇāyāma; distant gods observe with urgency.
Austerity joined with devotion leads to detachment; even sustaining life becomes secondary to higher realization.
The setting continues to be Prācī Sarasvatī’s bank and Puṣkarāraṇya, where Dadhīci practices tapas.
Tapas (austerity) and daily praise (stuti) of Pitāmaha (Brahmā) are described as Dadhīci’s regular practice.