भजस्व विष्णुं द्विजवह्नितीर्थवेदप्रभेदमयमूर्तिमजं विराजम् । यत्प्रसादाद्भवति मोक्षमहातरुस्थस्तापं न यास्यति भवार्कसमुद्भवं तम्
bhajasva viṣṇuṃ dvijavahnitīrthavedaprabhedamayamūrtimajaṃ virājam | yatprasādādbhavati mokṣamahātarusthastāpaṃ na yāsyati bhavārkasamudbhavaṃ tam
Verehre Viṣṇu—den Ungeborenen, den Strahlenden—dessen Gestalt aus dem Dvija (Brāhmaṇa), den heiligen Feuern, den Tīrthas und den mannigfachen Gliederungen der Veden besteht. Durch Seine Gnade ruht man am großen Baum der Befreiung (mokṣa) und wird nicht vom Brand getroffen, der aus der Sonne des weltlichen Werdens (saṃsāra) aufsteigt.
Skanda (deduced; exact speaker not stated in snippet)
Type: kshetra
Scene: Cosmic Viṣṇu standing radiant: within His form appear Vedic śākhā symbols, sacrificial fires, tīrtha waters, and dvija sages; below, a devotee worships, while a ‘sun of saṃsāra’ is shown at a distance, its heat subdued by the shade of a great mokṣa-tree.
Viṣṇu is presented as the very essence of Vedic revelation, sacred rites, and holy geography; devotion to Him culminates in mokṣa and freedom from saṃsāric suffering.
The verse praises tīrtha in general (holy places as part of Viṣṇu’s embodied sacrality) rather than identifying a single named location.
Bhajana/Upāsanā of Viṣṇu is prescribed as the central practice, integrating Vedic and tīrtha-based religiosity.