ततो हिडंबातनयो महौजाः सूर्याक्षकालाक्षमहोदरानुगः । वियत्पथं प्राप्य जगाम तत्पुरं प्राग्ज्योतिषं नाम दिनव्यपाये
tato hiḍaṃbātanayo mahaujāḥ sūryākṣakālākṣamahodarānugaḥ | viyatpathaṃ prāpya jagāma tatpuraṃ prāgjyotiṣaṃ nāma dinavyapāye
Daraufhin nahm der mächtige Sohn der Hiḍimbā—begleitet von Sūryākṣa, Kālākṣa und Mahodara—den Pfad des Himmels und gelangte beim Tagesende in die Stadt namens Prāgjyotiṣa.
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition in Māheśvarakhaṇḍa)
Tirtha: Prāgjyotiṣa (Prāgjyotiṣapura)
Type: kshetra
Scene: Ghaṭotkaca (son of Hiḍimbā), mighty and formidable, flies through the sky with companions Sūryākṣa, Kālākṣa, Mahodara; below, forests and rivers fade as dusk approaches; ahead rises the city of Prāgjyotiṣa with ramparts and glowing lamps.
Purāṇic journeys often signal a shift into a new sacred setting where karmic consequences and dharmic encounters unfold.
The verse names the city Prāgjyotiṣa; it is a geographic marker rather than an explicit tīrtha-praise passage here.
None—this is a travel/narrative transition verse.