इदमेव हि तत्क्षेत्रं कुशलप्रश्नकारणम् । एह्येहि देहि मे स्पर्शं निजगात्रस्य सुव्रत
idameva hi tatkṣetraṃ kuśalapraśnakāraṇam | ehyehi dehi me sparśaṃ nijagātrasya suvrata
Wahrlich, eben dieses Kṣetra ist der Anlass zur glückverheißenden Frage nach dem Wohlergehen. Komm, komm—gewähre mir die Berührung deines eigenen Leibes, o du von edlem Gelübde.
Skanda
Kāśī is depicted as inherently auspicious, prompting blessings, greetings, and sacred exchange within the narrative.
The ‘tatkṣetra’ is Kāśī-kṣetra within the Kāśīkhaṇḍa setting.
A formal rite is not stated; the verse reflects an interpersonal act of blessing (sparśa) in a sacred place.