Sukta 145

Mantra 1

तं पृच्छता स जगामा स वेद स चिकित्वाँ ईयते सा न्वीयते । तस्मिन्त्सन्ति प्रशिषस्तस्मिन्निष्टयः स वाजस्य शवसः शुष्मिणस्पतिः ॥

Man fragt ihn: er ist gekommen; er weiß. Er, der Wissende, schreitet— und wieder schreitet er. In ihm sind die wahren Weisungen, in ihm die Erfüllungen; er ist der Herr des vāja (Fülle), des śavas (Kraft), der Herr der sieghaften Stärke (śuṣmín).

Mantra 2

तमित्पृच्छन्ति न सिमो वि पृच्छति स्वेनेव धीरो मनसा यदग्रभीत् । न मृष्यते प्रथमं नापरं वचोऽस्य क्रत्वा सचते अप्रदृपितः ॥

Man befragt ihn— doch keiner befragt ihn bis zum Ende; der Standhafte ergreift es mit eigenem Geist, sobald er es gefasst hat. Er verfälscht weder das erste noch das spätere Wort; durch seinen wirksamen Willen (krátu) hält er sich zur Wahrheit, ungetäuscht.

Mantra 3

तमिद्गच्छन्ति जुह्वस्तमर्वतीर्विश्वान्येकः शृणवद्वचांसि मे । पुरुप्रैषस्ततुरिर्यज्ञसाधनोऽच्छिद्रोतिः शिशुरादत्त सं रभः ॥

Zu ihm gehen die opfernden Hände; zu ihm die eilenden Kräfte. Er allein hört all meine Worte. Vielantreibend, ein starker Überwinder, Vollender des Opfers, mit ungebrochener Hilfe — dieses Kind der Flamme ergreift fest und sammelt die Kräfte zusammen.

Mantra 4

उपस्थायं चरति यत्समारत सद्यो जातस्तत्सार युज्येभिः । अभि श्वान्तं मृशते नान्द्ये मुदे यदीं गच्छन्त्युशतीरपिष्ठितम् ॥

Er schreitet, nahe innen stehend (im menschlichen Sitz), wenn alles in rechte Ordnung zusammenkam; neugeboren läuft er mit seinen anjochenden Kräften. Die begehrenden Energien berühren ihn in Freude und Wonne, wenn sie zu ihm gehen, der nahe gegründet ist, wie zu einer ruhenden Flamme.

Mantra 5

स ईं मृगो अप्यो वनर्गुरुप त्वच्युपमस्यां नि धायि । व्यब्रवीद्वयुना मर्त्येभ्योऽग्निर्विद्वाँ ऋतचिद्धि सत्यः ॥

Er, der Sucher in den Wassern, der Waldwanderer, wurde auf die Oberfläche gesetzt, in die nächste Hülle. Da sprach Agni, der Wissende, den Sterblichen die verborgenen Wirkweisen aus; denn wahr ist er, selbst im Gesetz des ṛta.